Η Γιαγιά Ερασμία ή μια άλλη πρόταση.

DSCF4863Η γιαγιά η Ερασμία
που’ ναι μες τον κόσμο μια,
ζει στην Καψοράχη μόνη
με βροχή, αέρα, χιόνι.

Ποτέ δεν έχει φοβηθεί
που ζει έτσι μοναχή της,
όλος ο κόσμος, κι όλη η Γη
χωράνε στην ψυχή της. Συνέχεια ανάγνωσης

ΛΟΓΟΚΛΟΠΗ

του Κώστα Δεληδημητρίου

jeff-rene-magritteΟλισθηρός ο δρόμος της γλώσσας,
γεμάτος διασταυρώσεις και φανάρια.
Στέκομαι περιμένοντας τον Γκοντό* .
Ο Θεός όμως έχει στρέψει προ πολλού το βλέμμα του. Συνέχεια ανάγνωσης

ΜΗΤΕΡΑ

ΕυτέρπηΠοίημα,
Ένα ψαλίδι,
σε χέρι επιδέξιου χειροτέχνη.
Αφαίρεσε κι άλλες λέξεις, μη λες πολλά,
στη Μάνα μας,
δεν της αρέσει η πρόσθεση. Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΠΟΔΟΣΗΣ

satirical-illustrations-pawel-kuczynski-2-4Τούτο το ποιηματάκι είναι μια απόπειρα απόδοσης των όσων έχω διαβάσει και ακούσει κατά καιρούς από τον καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου (και όχι μόνο) Κο Γιώργο Κοντογιώργη. Είναι φράσεις βασισμένες στις διαλέξεις, τις παρεμβάσεις του (ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές) και τα έργα του. Τον ευχαριστώ θερμά για όλ’ αυτά που έμαθα από τότε που προσπαθώ να βαδίσω στα χνάρια του και του αφιερώνω από καρδιάς το παρακάτω:
George_Contogeorgis_x512-1[5]ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Επειδή το συνολικό έργο του κι οι αναφορές του Κου Κοντογιώργη είναι ανεξάντλητα τούτο το ποίημα το βαφτίζω απόπειρα, γιατί ενδεχομένως να υπάρχουν και λάθη. Δηλώνω μαθητής του -φοιτητής δεν υπήρξα ποτέ, τεχνικός είμαι –κι αυτό που έχω αφομοιώσει είναι το ελάχιστο από τα βιβλία και τις διαλέξεις του. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα, μα αυτός ο δρόμος , αν και δύσκολος, έχει προοπτική.

Μου μιλάς για επανάσταση
χωρίς να ξέρεις τι θέλω κι εγώ,
βρισκόμαστε σε άλλη διάσταση
προχωράμε δίχως να’ χουμε σκοπό.

Μου περιγράφεις μια παλιά κατάσταση
με καταλήψεις, απεργίες, διαδηλώσεις,
κι εγώ σου λέω πως αν θες ανάταση
κάτσε σκέψου τι γεννά τις αγκυλώσεις. Συνέχεια ανάγνωσης

Μεθόριος και κύκλοι*

Του Ευγένιου ΑρανίτσηΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

alcohol_ropes_complex_magazine_natural_1366x768_45856 Άρχισα να πίνω στα 17 μου και σταμάτησα γύρω στα 42. Συνεπώς, για χρό­νια, έζησα βαδίζοντας, ή μάλλον τρεκλίζοντας, πάνω στη λεπτή μεθόριο που χώριζε τις συνήθειες ενός ανθεκτικού πότη από το φάσμα των συμπτω­μάτων του αναπτυσσόμενου εθισμού, κάτι σαν χείλος γκρεμού απ’ όπου η κατάρρευση, έστω και αν απείχε αρκετά, πάντως ήταν ορατή. Έτσι, ενηλικιώθηκα αφουγκραζόμενος τους σακχαρομύκητες που δρούσαν μέσα στη μαγιά της μπίρας προκαλώντας τις περίφημες αλκοολικές ζυμώσεις. Όμως, σιγά σιγά. ε­ξαιτίας της γαστρίτιδας που με ταλαιπωρούσε σαν προκαταβολή της θείας δί­κης, παραιτήθηκα απ’ τη γλυκόπικρη γεύση της μπίρας, προτιμώντας τα λεγό­μενα σκληρά ποτά, που εξάλλου ταίριαζαν στη βαναυσότητα με την οποία τι­μωρούσα τον εαυτό μου ακριβώς για το ότι ήταν τόσο αδύναμος ώστε να πί­νει του σκοτωμού. Δύσκολα θα ‘βρισκε κανείς πιο εύγλωττο παράδειγμα φαύ­λου κύκλου. Συνέχεια ανάγνωσης

Το σπίτι του Αστερίου

του BORGES JORGE-LUIS

Borjes 001Ξέρω πως με λένε φαντασμένο, ίσως και μισάνθρωπο, ίσως και τρελό. Οι κατηγορίες αυτές (που θα τις τιμωρήσω όταν έρθει η ώρα) είναι γελοίες. Μπορεί να είναι αλήθεια ότι δε βγαίνω από το σπίτι μου, αλήθεια είναι όμως και ότι οι πόρτες του (άπειρες τον αριθμό) είναι ανοιχτές μέρα και νύχτα τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τα ζώα. Όποιος θέλει, μπαίνει. Δεν θα βρει εδώ γυναικείες πομπές ούτε τις αλλόκοτες τελετουργίες των ανακτόρων, θα βρει όμως γαλήνη και απομόνωση. Θα βρει ακόμα κι ένα σπίτι που είναι μοναδικό σ’ όλη τη γη. (Ψεύδονται όσοι λένε πως στην Αίγυπτο υπάρχει ένα παρόμοιο.) Συνέχεια ανάγνωσης

ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Του Κωνσταντίνου Δεληδημητρίου

DiogenesLanternΕίμαστε στην επικράτεια του χάους

όμως ο Γέρος Χρόνος μας επαναφέρει στην τάξη

το τέλος του ταξιδιού είναι ο δρόμος

εμπρός λοιπόν ναύτες μου αμολάτε τα σχοινιά… Συνέχεια ανάγνωσης

Thomas Pynchon

 

Πύντσον

του Κωσταντίνου Δεληδημητρίου

 

Εγώ, ο κάτοχος της προϊστορίας του χιούμορ[1]

ο Commander[2] , σας προτείνω με το Ινκονβήνιενς[3]

να ταξιδέψουμε στις εσχατιές

του ουρανίου τόξου της βαρύτητας[4]. Συνέχεια ανάγνωσης

Don’t try

του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη

μπαμπασάκης2 Στην Καλλιδρομίου, και η Τύχη έχει αυτιά. Ή μάλλον, τα αυτιά μας είναι η τύχη μας. Οι τοίχοι δεν έχουν αυτιά, έχουν κορνίζες με φωτογραφίες, με εξώφυλλα και ζωγραφιές. Οι φωτογραφίες είναι φωτογραφίες Polaroid που τις τραβούσε μες στα χρόνια ένας γηραιός πλανόδιος και μας τις πουλούσε εκατό δραχμές τη μία, κι εμείς τις χαρίζαμε στον Βαγγέλη, και ο Βαγγέλης τις κορνιζάριζε και τις κρέμαγε στους τοίχους του. Τα εξώφυλλα ήσαν εξώφυλλα των βιβλίων των Έξι και των φίλων τους. Διότι οι Έξι έγραφαν. Και οι Φίλοι των Έξι έγραφαν. Πολύ γράψιμο έπεφτε εκείνη την εποχή. Οι ζωγραφιές ήσαν ζωγραφιές του Τάσου Παυλόπουλου, του Σιωπηλού ή Τρία Μηδέν, όπως ήσαν τα παρωνύμιά του τότε. Ο Σιωπηλός ζωγράφιζε ανελλιπώς.   Συνέχεια ανάγνωσης