κι όσο για μένα…

…θα’ μαι ένα διαφορετικό ραφτάκι.Θα ράβω και θα ξηλώνω κι όπως το μικρό ραφτάκι στο «Το μόνον της ζωής του ταξίδιον» (Γεωργίου Βιζυηνού) που παράλληλα ονειρεύονταν και τη βασιλοπούλα. <<Ότε μ’ εστρατολόγουν διά το έντιμον των ραπτών επάγγελμα, ουδεμία υπόσχεσίς των ενεποίησεν επί της παιδικής μου φαντασίας τόσον γοητευτικήν εντύπωσιν όσον η διαβεβαίωσις ότι εν Κωνσταντινουπόλει έμελλον να ράπτω τα φορέματα της θυγατρός του βασιλέως…>>(απόσπασμα) θα ονειρεύομαι το μέγιστο πιστεύοντας στο ελάχιστο, στην πίστη της παρέας που μπορεί με τα ελάχιστα να πετύχει τα μέγιστα. Και θα μείνω ραφτάκι, δηλαδή μαθητής όπως λέει και το τραγούδι του Νίκου Καλογερόπουλου:

Εγώ δηλώνω μαθητής

ετουτουνού του κόσμου,

κι εσύ αν είσαι δάσκαλος

να καταλάβω δως μου…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s