Η «απεργία της φροντίδας» – Οι γυναίκες του Σαλέ – Μάντεψε ποιός κάνει… διακρίσεις

της Χριστίνας Πάντζου από την «Εφημερίδα των Συντακτών», 19/11/2012

  • Η «απεργία της φροντίδας»

Ισπανικές φεμινιστικές οργανώσεις κάλεσαν τις γυναίκες στις 14 Νοέμβρη να απέχουν από τις δουλειές του σπιτιού οι οποίες είναι απλήρωτες και αφανείς.

Ένα από τα πολλά που πέρασαν απαρατήρητα στην μεγαλειώδη ευρωπαϊκή κινητοποίηση της 14ης Νεμβρίου ήταν η έκκληση που έκαναν οι γυναικείες οργανώσεις της Ισπανίας για μια παράλληλη «απεργία της φροντίδας» με σύνθημα «Δεν δουλεύουμε, δεν καταναλώνουμε, δεν μαγειρεύουμε ούτε σιδερώνουμε». Στόχος των παράλληλων κινητοποιήσεων -που έχουν σφραγίσει και το κίνημα 15Μ των αγανακτισμένων- είναι να καταστεί ορατή μια δουλειά που δεν αμοίβεται αλλά παράγει πλούτο και ευημερία.

Στην Ισπανία ένα 26% των ανδρών δεν ασχολείται καθόλου με τις δουλειές του σπιτιού, ενώ οι γυναίκες συνεχίζουν να αφιερώνουν σε αυτές κατά μέσο όρο δύο ώρες περισσότερες από εκείνους καθημερινά.

Οι «απεργίες της φροντίδας» είναι ένας από τους τρόπους που οργανώσεις όπως η Feminismos Sol επιλέγουν για να καταδείξουν αυτό που αποκαλούν «το παγόβουνο του νοικοκυριού»: «Ο ορατός πάγος είναι οι αγορές, οι τράπεζες, οι εργαζόμενοι, οι επιχειρηματίες. Και κάτω από τη θάλασσα, αόρατες, παραμένουν δουλειές όπως το σιδέρωμα των ρούχων του συζύγου, η φροντίδα των αρρώστων, το μπάνιο, και το διάβασμα των παιδιών, το μαγείρεμα για όλους. Χωρίς αυτή τη δουλειά, οι «άψογοι εργαζόμενοι» που φτάνουν στη δουλειά καλοσιδερωμένοι και καλοταϊσμένοι δεν θα μπορούσαν να επιτελέσουν τα καθήκοντά τους το ίδιο άνετα και παραγωγικά… Εκτός κι αν πλήρωναν κάποιον για να τους κάνει τις δουλειές που κατά παράδοση κάνουν ι’ αυτούς δωρεάν οι γυναίκες της οικογένειας ή του περίγυρού τους».

Γι’ αυτό και πολλές γυναίκες κατέβηκαν στους δρόμους με ποδιές και πλακάτ που έγραφαν «Απεργούμε αλλά δεν μας υπολογίζουν», καλώντας τους υπόλοιπους διαδηλωτές να αναλογιστούν τι θα συνέβαινε αν οι γυναίκες προχωρούσαν σε μια «πολυήμερη απεργία της φροντίδας του σπιτιού και της οικογένειας». Στόχος είναι να γίνει κατανοητό και από τα συνδικάτα ότι η λιτότητα και οι περικοπές «επηρεάζουν περισσότερο τη δική μας ζωή, γιατί, αν κοπούν τα κοινωνικά κονδύλια, ποιός θα αναλάβει τη φροντίδα των εξαρτώμενων μελών, είτε είναι παιδιά είτε ηλικιωμένοι ή άρρωστοι; Εμείς οι γυναίκες».

Περνώντας στην πράξη, οργανώσεις όπως οι InteRed οργανώνουν εκστρατείες διεκδικώντας να υπάρξει μια «συλλογική ευθύνη» στο θέμα του νοικοκυριού. Δηλαδή «Η πολιτεία να αντιμετωπίσει τη «φροντίδα» σαν πυλώνα του κοινωνικού κράτους, υιοθετώντας δημόσιες πολιτικές που να την εγγυώνται. Οι εργοδότες να αναλάβουν την ευθύνη  τους θεσπίζοντας από ευνοϊκά ωράρια και συμμετοχή στο κόστος παιδικών σταθμών ως την επιδότηση της επιτέλεσης αυτών των δουλειών. Και οι άντρες να αναγνωρίσουν την υποχρέωσή τους για ίση συμμετοχή σε αυτές». Εως τότε, οι διαδηλώτριες με τις ποδιές υπόσχονται να συνεχίσουν να οργανώνουν -όλο και πιο συχνά- «απεργίες της φροντίδας».

  • Οι γυναίκες του Σαλέ

Παλεύουν για την απελευθέρωση των γιων τους, που είναι πολιτικοί κρατούμενοι.

Την ίδια στιγμή που αντιπροσωπεία του Μετώπου Πολισάριο ζητούσε από την Ιβηροαμερικανική Σύνοδο Κορυφής του Κάντιθ να αναλάβει πρωτοβουλίες για την επίλυση της σύρραξης στην κατεχόμενη από το Μαρόκο Δυτική Σαχάρα, η Χμαντ Μτζαγιάντ στεκόταν μπροστά στις φυλακές όπου δύο χρόνια πριν είχε μεταφερθεί ο γιος της. Πιστή στην υπόσχεση που του έδωσε ότι δεν θα γυρίσει χωρίς αυτόν στο Αλ Αγιούν, τη γενέτειρά τους, συνεχίζει να διαδηλώνει μαζί με τις άλλες μητέρες, συζύγους, αδελφές των 24 ακτιβιστών που κρατούνται στις φυλακές του Σαλέ χωρίς να έχουν δικαστεί. Τους πήραν με τη βία από τα σπίτια τους μετά τη βίαιη διάλυση της «πολιτείας των σκηνών» του Γντέιμ Ιζίκ που έστησαν τον Οκτώβριο του 2012 6.500 Σαχαραουίμ διαμαρτυρόμενοι για την ανεργία, τις διακρίσεις και την καταστολή που συναντούν από τις μαροκινές αρχές και απαιτώντας την αυτοδιάθεσή τους.

Ο γιος της Χμαντ Μτζαγιάντ, ένας από τους ήρωες της ειρηνικής εξέγερσης που κατά τον Τσόμσκι αποτελεί την απαρχή της «αραβικής άνοιξης», πέθανε μέσα στη φυλακή γιατί οι γιατροί αρνήθηκαν να του προσφέρουν ιατρική περίθαλψη. Αλλά, η Χμαντ, πιστή στην υπόσχεσή της, δεν θα φύγει από εκεί αν δεν απελευθερωθούν οι άλλοι ακτιβιστές, «τα άλλα της παιδιά». Μαζί της και δεκάδες άλλες γυναίκες που άφησαν τις εστίες τους και εγκαταστάθηκαν σε ένα μεγάλο σπίτι κοντά στις φυλακές, από όπου οργανώνουν διαδηλώσεις αλληλεγγύης, προσελκύοντας το διεθνές ενδιαφέρον για τις άθλιες συνθήκες κράτησησς των πολιτικών κρατουμένων.

Οι «γυναίκες του Σαλέ», όπως έχουν γίνει γνωστές, κάνουν το γύρο του κόσμου για το κουράγιο τους και την αποφασιστικότητά τους να δώσουν τη μάχη μέχρι τέλους και με οποιοδήποτε τίμημα. «Έχουμε πλουτοπαραγωγικές πηγές και θέλουμε να συμμετέχουμε στα οφέλη που παράγει η γη μας. Δεν θέλουμε να τα καρπώνονται άλλοι και να μας καταδικάζουν στη φτώχεια και την ανεργία. Δεν θέλουμε αυτόν τον πόνο που βιώνουμε καθημερινά, τις κακουχίες και τις διώξεις. Θέλουμε ελευθερία για τους πολιτικούς κρατούμενους και για το λαό μας. Θα είμαστε εδώ για όσο χρειαστεί».

  • Μάντεψε ποιός κάνει… διακρίσεις.

Ένα εξάχρονο κορίτσι έφερε σε μεγάλη αμηχανία το αμερικάνικο μεγαθήριο των παιχνιδιών Hasbro με το γράμμα που έστειλε στην εταιρεία, ρωτώντας γιατί υπάρχουν τόσα περισσότερα αγόρια από κορίτσια στο παιχνίδι της «Μάντεψε Ποιός». Το δημοφιλέστατο παιχνίδι, που καλεί τα παιδιά να βρουν το πρόσωπο-μυστήριο που έχει επιλέξει η αντίπαλη ομάδα, περιέχει 19 εικόνες αγοριών και μόλις 5 κοριτσιών.

Αυτό το γεγονός, γράφει ο «Independent», ενόχλησε τη μικρή Ιρλανδή, η οποία, με τη βοήθεια της δημοσιογράφου και τηλεπαρουσιάστριας μητέρας της, Τζένιφερ Ο’ Κόνελ, έγραψε στην εταιρεία: «Δεν είναι δίκαιο. Δεν είναι μόνο τα αγόρια σημαντικά, είναι και τα κορίτσια. Αν οι μεγάλοι θεωρούν τα κορίτσια λιγότερο σημαντικά, θα τους δίνουν και λιγότερη σημασία. Κι έτσι όπως είναι αυτό το παιχνίδι, είναι πολύ πιο δύσκολο για τα κορίτσια να κερδίσουν». Δυσκολευόμενη να εξηγήσει αυτή τη διάκριση, η εταιρεία απάντησε στην εξάχρονη επικαλούμενη «αριθμιτικές εξισώσεις» και πέντε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που φέρουν τα πρόσωπα που απεικονίζονται, καταλήγοντας ότι στο παιχνίδι δεν δίνεται μεγαλύτερη βαρύτητα σε κάποιο από τα δύο φύλα.

Η απάντηση εξόργισε τους χρήστες των κοινωνικών μέσων και μόλις λίγες ώρες μετά την ανάρτησή της στο μπλογκ της Ο’ Κόνελ, περισσότεροι από 30.000 κυβερνοναύτες είχαν στείλει μηνύματα διαμαρτυρίας, συμφωνώντας με τη μητέρα ότι η αναφορά σε εξισώσεις και αριθμητικά δεδομένα μάλλον τη μπέρδεψε περισσότερο. Και -το σημαντικότερο- όχι μόνο δεν της ξεκαθάρισε το βασικό της ερώτημα, αλλά της δημιούργησε κι ένα ακόμη: «Γιατί το θηλυκό φύλο θεωρείται «ένα χαρακτηρηστικό» και το αρσενικό φύλο όχι;».

Όλοι περιμένουν να δουν αν η επισήμανση ενός παιδιού, που με την αθωότητά του αγγίζει το καίριο ζήτημα της κοινωνικής κατασκευής των έμφυλων σχέσεων μέσω των παιχνιδιών, θα οδηγήσει σε αλλαγές στην επόμενη έκδοση του δημοφιλούς επιτραπέζιου.

 

 

Advertisements

One thought on “Η «απεργία της φροντίδας» – Οι γυναίκες του Σαλέ – Μάντεψε ποιός κάνει… διακρίσεις

  1. Παράθεμα: Η «απεργία της φροντίδας» – Οι γυναίκες του Σαλέ – Μάντεψε ποιός κάνει… διακρίσεις « Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση ( ΕΛ.Λ.Α.Σ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s