Η άστεγη ψυχή της Ευρώπης

της Πέπης Ρηγοπούλου από την «Εφημερίδα των Συντακτών», 28/11/2012Ρηγοπούλου Πέπη

acropolis_of_athensΗ γυναίκα που βλέπω μπροστά μου, μπρο­στά στον σταθμό του Ντανφέρ στο Πα­ρίσι, είναι μεγάλη στην ηλικία και ντυμένη καλά. Ρούχα σατέν και μαύρο καπέλο. Έχει σταματή­σει για να τακτοποιήσει τα πράγματα της σε ένα καρότσι. Διπλό καρότσι, σαν αυτά όπου φορτώ­νουν βαριά εμπορεύματα. Πώς έφτασε στα χέρια της; Πώς καταφέρνουν να το μετακι­νήσουν τα χέρια της, αποφασισμένα να μη λυγίσουν, να μην ξεκουραστούν προκειμένου να ζήσουν κι αυτή τη νύ­χτα; Παρατηρώ τις τσάντες της, πολλές τσάντες και μια βαλίτσα, δερμάτινη, αν και λίγο φθαρμένη. Όμως χωρίς την προχωρημένη φθορά του σκουπιδιού αλλά την άλλη, που μπορεί να είναι και καλοπληρωμένη σε κάθε ιν και ράντικαλι σικ μαγαζί που ντύνει με σοφά σκισμένα ρούχα και εφοδιάζει με αντικείμενα τους πλούσιους της Δύσης που προτιμούν να μεταμφιέζονται και να το παίζουν απλοί.

Τα καλά ρούχα φαίνεται πως δεν είναι ακό­μα πρόβλημα για τους αστέγους εδώ. Ο κόσμος, που τους συμπονάει και τους εφοδιάζει, έχει ακόμα περίσσευμα. Το ίδιο απόγευμα είδα μια άλλη επίσης πολύ καλοντυμένη μορφή μισοβουτηγμένη σε έναν κάδο με σκουπίδια. Οι αριθμοί όμως είναι σαφείς: Οκτακόσιες εβδομή­ντα χιλιάδες τράφηκαν σε συσσίτια το 2011 στη Γαλλία. Θα φτάσουν το εκατομμύριο φέτος. Από την άλλη μεριά, οι εθελοντές που αγωνίζονται να τους υποστηρίξουν είναι γύρω στις εξήντα τρεις χιλιάδες. Δεν ξέρω τα ακριβή νούμερα στην Αθήνα, αλλά οι φίλοι που δουλεύουν στην Κλίμακα, στην κίνηση Γκολ στη Φτώχεια και αλλού, μου μιλούν για είκοσι με είκοσι πέντε χιλιάδες.

Άστεγοι δεν είναι μόνον οι άνθρωποι, τα κορμιά και οι ψυχές του καθενός χωρι­στά. Είναι και η συλλογική ψυχή της Ευρώπης, ενωμένης και μη. Στην Ελλάδα με το σχέδιο «Αθηνά» ή με οποιοδήποτε άλλο σχέ­διο, που το πομπώδες όνομα του ξεφτι­λίζει, όπως ο «Τειρεσίας» ο «Ξένιος Ζευς» κ,λπ., τον αρχαίο πολιτισμό μας, πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα της δη­μόσιας ανώτατης και ανώτερης εκπαί­δευσης όπου να ‘ναι σπρώχνονται στο κλείσιμο. Στη Ρωσία οι ανθρωπιστικές  σπουδές εγκαταλείπονται ως μη παρα­γωγικές. Στη Γαλλία και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες τα θέατρα που δεν αρκούνται να αναπαράγουν το αυτονόητο κλείνουν όλο και πιο συχνά.

Αυτό που έχουμε ανάγκη δεν είναι η συ­μπόνια, η αφ’ υψηλού φιλανθρωπία. Δεν είναι καν η συλλογή υπογραφών που έχουμε πια κουραστεί να βάζουμε και να τις διαβάζουμε, ούτε καν οι κραυγές, όσο ειλικρινείς κι αν είναι. Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι ένα όραμα για τον πολιτισμό, που να μας λέει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι-σκουπίδια, άνθρωποι για τα σκουπίδια και πως η παιδεία και η τέχνη που τολμούν να κοιτάζουν το σημαντικό και το δύσκολο δεν πρέ­πει να καταλήγουν χωρίς στέγη. Ένα όραμα που να διεκδικεί κριτικά τη λάμψη της ουτοπίας, αλλά και τη δυνατότητα να γίνει πραγματικότητα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s