Ψελλίσματα αυτονομίας…

του Γιώργου Σταματόπουλου από την «Εφημερίδα των Συντακτών«, 15-16/12/2012stamatopls

ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ότι η αυτονομία είναι μια δύσκολη κατάκτηση. Απαιτεί διάθεση για συμμετοχή σε δραστηριότητες οι οποίες δεν άπτονται της, έως πρόσφατα, μανίας του καταναλωτικού μικρόκοσμου του καθενός. Ο εθισμός των περισσοτέρων σε μια ολοένα αυξανόμενη ετερονομία ακρωτηριάζει τις όποιες δημιουργικές ικανότητες κουβαλάει ο καθένας αλλά και η κοινωνία η ίδια.

Μπορεί η απάθεια και η ιδιωτεία να μαραίνονται σιγά σιγά, δεν εμφανίζεται εντούτοις στον ορίζοντα το πάθος για μακρόπνοες συζητήσεις, για εθελοντική προσφορά σε κοινωνικές δραστηριότητες, δεν αμφισβητείται έντονα η άμετρη οικονομική ανάπτυξη (ποσότητα και όχι ποιότητα) και ο παραλογισμός της, που μας οδήγησε ως εδώ, στην αποδιάρθρωση δηλαδή της κοινωνικής συνοχής, στην ανεργία και την οικονομική εξαθλίωση. Ο καταναλωτισμός ήταν στάση ζωής για πολλούς, στάση η οποία οφειλόταν στην ανύπαρκτη παιδεία του καθενός, η ανυπαρξία της οποίας ασφαλώς πήγαζε από τη μύηση του σε κρατικές πομφόλυγες περί ελευθερίας επιλογής και κουραφεξαλα. Η ολιγάρκεια, που επανεμφανίζεται ως τρόπος ζωής πλέον, δεν έχει τις ρίζες της σε μια ανάλογη παιδεία είναι απόρροια της συγκυρίας (οικονομικής στενότητας, ανέχειας, ανεργίας…) και φαίνεται σαν ασπίδα μας απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου στην καθημερινότητα μας, εξασφαλίζει έναν ελάχιστο τόπο αξιοπρέπειας και ποιότητας ζωής.

Παραμένει η δυσκολία να προχωρήσει η κοινωνία σε εναλλακτικούς τρόπους αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης. Διότι όλοι στο βάθος του μυαλού μας έχουμε την ελπίδα ότι θα σταματήσει κάποια στιγμή η οικονομική κατωφέρεια, ότι θα μπορέσουμε σε εύλογο χρονικό διάστημα να ξαναδανειστούμε για να ξεχρεωθούμε και άντε, μετά, πάλι από την αρχή στον γνώριμο τρόπο της κατανάλωσης. Τα κινήματα, που έχουν εμφανιστεί τελευταία ως αυτόνομα, παραγωγικά και πολιτιστικά, δείχνουν την αρχή μόνο του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσει η κοινωνία. Δεν έχουν πολιτικό πρόταγμα και ταυτόχρονα λείπει η μεταξύ τους συνεννόηση, παρά τα άφθονα ηλεκτρονικά δίκτυα που θα επέτρεπαν μια ενδοεπικοινωνία. Προσπάθειες γίνονται, ναι, σκοντάφτουν όμως στην επιφυλακτικότητα των πολλών και στην άρνηση να παραδεχτούμε ότι θα αλλάξουμε ζωή, δεν είμαστε δα και μαθημένοι να κυνηγάμε το καινούργιο. Ποιο καινούργιο, δηλαδή, έχουν γίνει όμορφες προσπάθειες στο παρελθόν, αλλά και σήμερα, όπως π.χ., στην κοινοτική, αυτοκυβερνώμενη, ελεύθερη κοινωνία της Κριστιάνιας στη Δανία (που, δυστυχώς, μετά σαράντα χρόνια κατάντησε τουριστικό αξιοθέατο) ή στη Μαριναλέντα σήμερα στην Ισπανία, σε τοπικές κοινότητες σε Ινδία, Βραζιλία, Χώρα των Βάσκων και αλλού.

Δεν μπορείς να αυτοκυβερνηθείς μέσα, ή έστω δίπλα, σε μια κοινωνία που αρέσκεται να ετερονομείται, χωρίς όπλα, χωρίς αστυνομία, χωρίς φόρους κ.λπ. Φαντάζει σχεδόν αδύνατο, αν και υπάρχει παράδοση κοινοτιστικής οργάνωσης. Εξάλλου οι περισσότεροι έχουμε (;) εναποθέσει τις ελπίδες μας στον σχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θεωρώντας ότι θα μας βγάλει από το τέλμα της ύφεσης, ακούγοντας τα στελέχη του να λένε πώς δεν θα ακολουθήσουν την πεπατημένη της σοσιαλδημοκρατίας (προς θεού…), ούτε κάποια οργάνωση σοβιετικού τύπου (α, πα, πα). Τι θα κάνουν, ο θεός κι η ψυχή τους. Ουδόλως πρέπει να ενδιαφέρει αυτό όσους ανιχνεύουν την αυτονομία και την εκπαίδευση της αυτάρκειας, που θα οδηγήσει στην παιδεία της Δημοκρατίας.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s