«Με ανησυχεί ο δύσμορφος εαυτός μας και όχι ο βολικός «κακός ξένος»»

Του Σωτήρη Γκορίτσα από την «Εφημερίδα των Συντακτών«, 17/11/2012

Goritsas-sΜε αφορμή την πρωτοβουλία των Ελλήνων σεναριογράφων να διοργανώσουν ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Η μεγαλοπρεπής απουσία της μυθοπλασίας στην ελληνική τηλεόραση» (20/12/2012) αλλά και των καταγγελιών τους για την επιλογή των καναλιών να παρουσιάζουν σχεδόν αποκλειστικά εισαγόμενες σειρές, ζητήσαμε από τον σκηνοθέτη Σωτήρη Γκορίτσα τη δική του άποψη για το θέμα.

«ΟΨΙΜΟ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ και όψιμη η «αγανάκτηση» των Ελλήνων τηλεανθρώπων για την απουσία ελ­ληνικής θεματολογίας από την τηλεό­ραση. Έπρεπε δηλαδή να χάσουν την εργολαβία για να ανησυχήσουν; Αντί να αναλάβουν τις ευθύνες για τη συμ­βολή τους στη γιγάντωση και αποβλά­κωση του «μέσου τηλεθεατή», τώρα ξαφνικά ανησυχούν που ανέλαβαν την αποβλάκωση του ξενόγλωσσοι;

»0ι κραυγές τους μου είναι εντε­λώς αδιάφορες. Είμαι σίγουρος ότι θα ακούσω πάλι «πατριωτικές», «αγανα­κτισμένες» και «προοδευτικές» κορόνες του συρμού περί «ξεπουλήματος» και «εθνικής ταυτότητας» και τα γνωστά μοδάτα συνθήματα των «εξεγερ­μένων» της εποχής, που απλά αρνού­νται να χάσουν κουτάλα και προνόμια που βάφτισαν «δικαιώματα».

»Εάν οι Έλληνες τηλεοπτικοί σε­ναριογράφοι δεν έγραφαν τα -ο θεός να τα κάνει- σενάριά τους μία μέρα πριν από το γύρισμα, εάν οι ηθο­ποιοί δεν «μάθαιναν τα λόγια τους» ενώ τους μακιγιαρουνε πριν από τη λήψη, εάν οι τηλεσκηνοθέτες δεν διεκδικούσαν Όσκαρ βαρεμάρας, εάν οι τηλεπαραγωγοί δεν κοίταζαν μόνο τους τραπεζικούς τους λογα­ριασμούς και εάν οι καναλάρχες δεν ανανέωναν τη συνεργασία τους με όλους τους παραπάνω, τότε δεν θα έβρισκαν θέση τα «ξενόφερτα» προ­γράμματα, τούρκικα και άλλα.

»Αν, λοιπόν, είναι να βλέπω ανο­ησίες, δεν καίγομαι εάν θα τις βλέπω στη γλώσσα μου ή σε ξένη γλώσσα, Προτιμώ, μάλιστα, την ξένη, διότι δεν με κάνει να ντρέπομαι για τη χώρα μου. Παρά τις ελάχιστες εξαιρέσεις, η πλειοψηφία των άξιων Ελλήνων δημιουργών είναι χρόνια αποκλει­σμένη από την τηλεόραση. Τη θέση της έχουν καταλάβει φίλοι, παρέες, ομοτράπεζοι και ομοϊδεάτες. Η επο­χή του Μάνου Χατζιδάκι στο κρατικό ραδιόφωνο ήταν μια σύντομη λάμψη, που γρήγορα εξοβελίστηκε στο πυρ το εξώτερον. Όπως και κάθε νεότερη προσπάθεια εξυγίανσης σαν του Ηλ. Μόσιαλου στην ΕΡΤ. που ξεσήκωσε τους συνδικαλιστές των σπηλαίων, οι οποίοι, αγκαλιά με διάφορους «προο­δευτικούς ποιοτικούς δημιουργούς», κατάφεραν και πάλι να μην αλλάξει τίποτα, ώστε να παραμείνει ο πολτός που εμείς πληρώνουμε και ο οποίος τόσα χρόνια τους τρέφει.

»Αυτό θα έπρεπε να μας ανησυ­χεί. Ο δύσμορφος μαλλιαρός κοντόπόδαρος εαυτός μας. Και όχι πάλι ο βολικός «κακός ξένος». Παλιά μου, όμως, τέχνη κόσκινο».

Advertisements

One thought on “«Με ανησυχεί ο δύσμορφος εαυτός μας και όχι ο βολικός «κακός ξένος»»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s