Η προφητεία*

Του Mia Couto**miacouto

 

nganga…Ξαφνικά είδα να έρχεται καταπάνω μου πλήθος ανθρώπων, ταλαίπωροι, φτωχοί, τυλιγμένοι σε φλοιούς δέντρων και κουρέλια. Ήταν εκατοντάδες και εκατο­ντάδες. Γέμισαν τον ύπνο μου πέρα ως πέρα. Επικεφαλής τους πορευότανε ο μάγος του χωριού μου. Φορούσε ένα βρόμικο κουρελιασμένο μανδύα που σερνότανε στο χώμα. Κοίταζε κά­τω τη γη, σαν να διάβαζε στη σκόνη της το ριζικό του κόσμου. Βάραινε στα μάτια του η σκαιότατη απόφαση να δημιουργή­σει μια άλλη μέρα.

«Εδώ είναι!» είπε.

Διάλεγε το δρόμο του σαν να αναζητούσε τη χρυσή τομή σ’ ένα αθέατο τοπίο. Πίσω του το πλήθος σερνόταν σαν να κρε­μόταν η ζωή τους από τα βήματα του ηγέτη τους. Ο μάντης σκαρφάλωσε σ’ έναν από τους λοφίσκους που φτιάχνουν οι τερμίτες και ατένιζε ολόγυρα τον κάμπο. Διόρθωσε στο κεφάλι του το διάδημα από φτερά, και τυλίχτηκε πιο σφιχτά στο μαν­δύα του, σαν να τον έκανε να παγώνει τόση ζέστη. Και τότε αποφάνθηκε υψώνοντας τη ράβδο:

«Να πεθάνουν οι δρόμοι, να αφανιστούν οι οδοί και οι γέ­φυρες να καταρρεύσουν!»

Μετά άρχισε το λόγο του προφέροντας τις λέξεις αργά αργά και η φωνή του ξεσκιζόταν καθώς χτυπούσε πάνω στον άνεμο:

kids1«Θρηνείτε για τις τωρινές μέρες; Δύστυχοι, δεν ξέρετε τι μέρες χειρότερες θα σας ξημερώσουν αύριο. Γι’ αυτό έκαναν αυτό τον πόλεμο, για να δηλητηριάσουν την κοιλιά του χρόνου και να γεννοβολήσει το παρόν τέρατα αντί για ελπίδες. Μην ανα­ζητάτε πια τους οικείους σας που ξενιτεύτηκαν σε άλλη γη να βρουν ειρήνη. Και να τους βρείτε, δε θα σας γνωρίσουνε. Εσείς πια μεταμορφωθήκατε σε θηρία, δεν έχετε οικογένεια, δεν έχε­τε πατρίδα. Γιατί αυτός ο πόλεμος δεν έγινε για να σας διώξει από τη χώρα αλλά για να διώξει τη χώρα από μέσα σας. Τώρα το όπλο έμεινε μοναδική ψυχή σας. Σας λήστεψαν τόσο που ούτε τα όνειρα δεν είναι πια δικά σας, τίποτα δεν σας ανήκει από τη γη σας, μέχρι και ο ουρανός και η θάλασσα θα είναι κτήμα των ξένων. Θα είναι χίλιες φορές χειρότερα από το παρελθόν, γιατί δε θα βλέπετε το πρόσωπο των νέων σας κυρίων και αυτά τα αφεντικά θα χρησιμοποιούν τα αδέλφια σας για να σας τιμωρήσουν. Οι καλύτεροι πολεμιστές αντί να μάχο­νται τους εχθρούς, θα βυθίζουν τα δόρατα στις κοιλιές των γυ­ναικών τους. Και αυτοί που θα έπρεπε να σας διαφεντεύουν, θα παζαρεύουν ψίχουλα στο συμπόσιο της ίδιας της καταστρο­φής σας. Και οι πιο εξαθλιωμένοι θα είναι κύριοι τον φόβου σας, αφού θα ζείτε στο βασίλειο της κτηνωδίας. Θα πρέπει να περιμένετε να θανατωθούν οι δολοφόνοι από τα ίδια τους τα χέρια, αφού σε όλους θα ελλοχεύει ο φόβος της δικαιοσύνης. Η γη θα ανοίξει και θα ανέβουν στην επιφάνεια οι πεθαμένοι να ‘ρθουν να ψάξουν τα αυτιά που τους έκοψαν. Άλλοι θα πάνε να γυρέψουνε τις μύτες τους μέσα στους εμετούς των υαινών και θα σκαλίζουν τα σκουπίδια αναζητώντας τα ακρωτηριασμένα μέλη τους. Και θα ‘ρθει ένας άνεμος που θα σαρώσει τα άστρα στους ουρανούς και η νύχτα δε θα χωράει τα τόσα φώτα που θα εκρήγνυνται πάνω από τα κεφάλια σας. Δίνη αδυσώπητη θα υψωθεί άμμος στους αιθέρες και θα πέσουν κάτω εξουθενωμένα τα πουλιά και θα ‘ρθουν συμφορές χωρίς όνομα, οι αγροί θα γίνουν νεκροταφεία και μαραμένα τα φυτά θα καρπίζουν μόνο πέτρες κι αλάτι. Οι γυναίκες θα μασουλάνε άμμο και θα είναι τόσες και τόσο πεινασμένες που θα σχηματιστεί μια τρύπα τεράστια και η γη θα μείνει άδεια, ξεκοιλιασμένη. Και τέ­λος θα μείνει ένα πρωί όπως αυτό το σημερινό, γεμάτο και­νούργιο φως, και θα ακούγεται μια μακρινή φωνή, σαν ανά­μνηση από την εποχή που δεν είχαμε γίνει ακόμα άνθρωποι. Και θα αντηχήσουν οι γλυκές νότες ενός τραγουδιού, το τρυφε­ρό νανούρισμα της πρώτης μητέρας. Και το τραγούδι αυτό θα είναι δικό μας, θα είναι η ανάμνηση μιας ρίζας βαθιάς που δεν κατάφεραν να μας αποσπάσουν. Αυτή η φωνή θα μας δώσει τη δύναμη για ένα νέο ξεκίνημα και ακούγοντάς την θα καταλα­γιάσουν μέσα στους τάφους τους τα πτώματα και οι επιζώντες θα αγκαλιάσουν τη ζωή με τον απλοϊκό ενθουσιασμό των ερω­τευμένων. Όλα αυτά θα γίνουν αν βρούμε το κουράγιο να πε­τάξουμε από πάνω μας αυτή την εποχή που μας μετέτρεψε σε κτήνη. Ας δεχτούμε να πεθάνουμε σαν άνθρωποι που δεν είμα­στε πια. Αφήστε να πεθάνει το θηρίο που μας έκανε ο πόλεμος αυτός».

kids3Ο μάγος σιώπησε εξαντλημένος. Ο μανδύας του ήταν μού­σκεμα από τον ιδρώτα. ‘Ύψωσε και πάλι τη ράβδο πάνω από το κεφάλι του και πήρε πάλι το λόγο. Όμως αυτή τη φορά πρό­φερε λέξεις που δεν ανήκουν σε καμιά γλώσσα….

 

*Το παρόν κείμενο αποτελεί απόσπασμα(σελ.: 237-239) από το βιβλίο του MiaCouto«Υπνοβάτισσα Γη» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΙΩΡΑ σε μετάφραση της Ελένης Αθανασοπούλου.

**Ο MiaCouto γεννήθηκε το 1955 στην Μπέιρα της Μοζαμβίκης. Σπούδασε ιατρική και βιολογία. Έχει διατελέσει διευθυντής του AIM(Πρακτορείο Ειδήσεων της Μοζαμβίκης) και έχει τιμηθεί για το συγγραφικό του έργο με πολλά βραβεία. Σήμερα εργάζεται ως βιολόγος στο εθνικό πάρκο του νησιού Inhacaστη Μοζαμβίκη.

Advertisements

One thought on “Η προφητεία*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s