Παραίτηση από την εθνική περιουσία

Της Πέπης Ρηγοπούλου από την «Εφημερίδα των Συντακτών», 19/12/2012Ρηγοπούλου Π΄πεπη

βουλή3Η είδηση δεν έγινε υποχρεωτικά πρωτοσέ­λιδο. Κι όμως η Ελλάδα, με την υπογραφή των πιο επίσημων εκπροσώπων της, Προέδρου της Δημοκρατίας, πρωθυπουργού και πολλών υπουργών, παραιτείται από την εθνική της περι­ουσία, που μένει στο έλεος των τοκογλύφων δανει­στών, εφόσον δεν μπορέσει η χώρα να ξεπληρώσει αλλιώς τις εξοντωτικές υποχρεώσεις μας.

Δεν αμφιβάλλω ότι έχουν ήδη υπάρξει οι ψύ­χραιμοι και οι συνετοί και ότι είναι έτοιμοι να παρέμβουν με ακόμη μεγαλύτερη ψυχραιμία -συνώνυμο του κυνισμού- για να βάλουν στη θέση μας όσους από μας έχουν την ανωριμότη­τα να ανατριχιάζουν με το νέο: Γιατί ταράζεστε, θα μας πού­νε, η παραίτηση για την οποία μιλάτε και η υπαγωγή μας στο βρετανικό -αποικιακό- δίκαιο απορρέει αυτομάτως από το γεγονός ότι υπογράψαμε τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια, κάτι που έχουν πράξει και άλλες χώρες οι οποίες έχουν στο παρελθόν ευεργετηθεί. Εξάλλου φταίμε, γι’ αυτό κι εσείς πρέπει να πληρώσετε.

Θυμάμαι τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο -ναι, αυτόν τον Φαναριώτη, τον « αγγλόφιλο»- ο οποίος, πριν από την υπογραφή του πρώτου δανείου της Ανεξαρτησίας, επέμενε σε επιστολές του προς τους Έλληνες διαπραγματευτές στο Λον­δίνο ότι στις ελληνικές εγγυήσεις για το δάνειο δεν έπρεπε επ’ ουδενί να περιληφθούν οι εθνικές γαίες, δηλαδή η βασική περιουσία που είχε τότε η

επαναστατημένη Ελλάδα. Συμπέρασμα: Η ευαι­σθησία και η θέληση για ανεξαρτησία των πολιτι­κών μας μοιάζει να βαίνει δραματικά μειούμενη. Αλλά το ζήτημα δεν είναι πια μια πολιτική τάξη που κάθε μέρα χάνει το ελάχιστο κύ­ρος που της απέμεινε. Το σημαντικότερο ίσως πο­λιτικό πρόβλημα είναι η συμβολική διάσταση που παίρνει η παραίτηση στα όποια άλλα αιτήματα και στα ίδια τα αισθήματα της κοινωνίας μας.

Όχι μόνο παραίτηση της σημερινής πλειο­ψηφίας των πολιτικών εκπροσώπων μας από τη διεκδίκηση των τεράστιων ποσών που «δανεί­στηκε» από μας η Γερμανία επί Κατοχής. Αλλά και παραίτηση πολλών συμπολιτών μας από τα συναισθήματα τη ς αγανάκτησης, της περηφάνιας, της θέλησης. Όλων εκείνων που βλέπουν την κα­ταστροφή, αλλά δεν δέχονται το κόστος που ση­μαίνει η ενεργή εναντίωση σ’ αυτήν.

Εδώ, στην εσωτερική παραίτηση όσων δεν τολμούν να αντιδράσουν σε κάθε νέο βήμα της επιβουλής που χτυπά τη χώρα και όσων εφευρίσκουν ή αποδέχονται επιχειρήματα που μεταμορφώνουν τις αλλεπάλληλες επιθέσεις σε ευεργετήματα, βρίσκεται και η μεγαλύτερη ζη­μία. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι χειρονομίες, που μοιάζει πως είναι πιθανότερο να προέλθουν κατά πρώτο λόγο από την κοινωνία των πολιτών. Χει­ρονομίες που θα έχουν σαν συναισθηματική βάση όχι την απώθηση του δύσκολου, του επίφοβου, αλλά, αντίθετα, τη συνειδητοποίηση του. Από την παραίτηση πρέπει να περάσουμε στην αντίδρα­ση απέναντι στο επώδυνο και στην αντίσταση. Απαραιτήτως.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s