Το πολιτικό νόημα των εορτών

του Γιώργου Σταματόπουλου από την «Εφημερίδα των Συντακτών«, 24/12/2012

stamatoplsDSCF3680Κατοικούν στα σπλάχνα οι γιορτές, φαί­νεται να ‘ναι όμως προϊόν ομόφωνης απόφασης της κοινότητας να πάψουν οι έρι­δες για λίγο, να ομοθυμήσουμε στην απαραί­τητη σχόλη, να στρέψουμε τα νώτα μας στη βαρύθυμη καθημερινότητα, να ψάξουμε τις πρωταρχές της γιορτής, τη λυτρωτική υπο­δομή τους. Γενναία απόφαση, διακηρύσσουσα το άγνωστον και θηρι­ώδες του πλαγκτού μας, ότι πρέπει, διάβολε, να ομονοήσουμε επιτέλους, να ξεχάσουμε ό,τι μας βα­σανίζει. Αλλά αυτό βολεύ­ει την εξουσία και όχι την κοινωνία, διαιωνίζεται δη­λαδή με χρυσωμένα χάπια η σχέση εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου.

Τους πλείστους μας εγκλωβίζει η καθημε­ρινότητα, η ανάγκη, η επιβίωση. Με τι κου­ράγιο να ανταλλάξουμε ευχές; Και όμως το κάνουμε, υπακούοντας πιθανώς σε ομόφωνες και ομόθυμες αποφάσεις. Τούτες τις μέρες αχνοφαίνεται μια διάθεση ανιδιοτελούς προ­σφοράς  δώρα και αντίδωρα εξακολουθούν να κοσμούν την αγριότητα των καθημερινών συγκρούσεων. Φτωχοί και πλούσιοι επινεύουν σε τούτη την απελπισμένη προσπάθεια να μην πάψουμε να υπάρχουμε ως κοινότητα, ως ανθρωπότητα.

Ουδέποτε θα πάψει η κυριαρχία των εορ­τών, η επικράτεια τους στα ημερολόγια. Πάντοτε θα σημειώνονται οι αργίες και οι εορτές του καινούργιου χρόνου. Δεν είναι ραθυμία, αυτή η σημείωση, μήτε βόλεμα, ευκαιρία δηλαδή για ξεκούραση ή ταξίδια διακοπών. Είναι η προσμονή της ελάχιστης ειρήνης που διεκδικεί το κάθε ανθρώπινο πλάσμα, η λαχτάρα του να ενδυθεί κάτι λιγότερο απαλλοτριωτικό, πιο απελευθερωτικό, λιγότερο αγωνιώδες.

Όλα αυτά (προσμονή, λαχτάρα, απελευ­θέρωση) θα μπορούσαν να ενταχθούν στις προγραμματικές διακηρύξεις ενός πολιτικού κόμματος, μιας φιλόδοξης πολιτικής του αν­θρώπου για τον άνθρωπο. Θα μπορούσε δη­λαδή το ειρηνικό και ανιδιοτελές πνεύμα των εορτών να εισχωρήσει στην κάθε μέρα του πολιτικού προσωπικού, ειδικά η έννοια του δώρου, μια έννοια που ξεχωρίζει το είδος μας ως ελλόγων και ενθύμων όντων.

Όπως, όμως, όλοι γνωρίζουμε το κράτος είναι απρόσωπο και ας στελεχώ­νεται από ανθρώπινα όντα. Κορμός του είναι οι νόμοι, που είναι προϊόν δύναμης και όχι διαλόγου. Η δύναμη γίνεται εξουσία, η εξουσία γίνεται αφροδισιακό και πάει λέγοντας…

Ο έρωτας δηλαδή καταντάει βιασμός, εξευτελισμός και εκφυλισμός του σώματος και του πνεύματος.

Ιδού οι γιορτές, τιτρώσκουν την κρούστα της δομής της εξουσίας αλαφιάζοντας τους υπηρέτες της, αλλά και όλους εμάς που εξακο­λουθούμε να εορτάζομε τον βιασμό μας (!), τη ραθυμία μας, τον ωχαδερφισμό μας, προσπα­θώντας, μόνο, να ξεχάσουμε. Τι είναι λοιπόν οι γιορτές; Είναι αντίσταση στην εξουσία ή αποδοχή της ύπαρξης της; Αντίσταση είναι, ευτυχώς, και ας νομίζουμε ότι παίζουμε δικό της παιχνίδι. Δικό μας είναι το παιχνίδι, της κοινότητας, της κοινωνίας, του πάσχοντος ανθρώπου.

Όλοι λίγο ως πολύ γνωρίζουμε ότι χωρίς τις γιορτές θα ήμασταν μνησίκακοι και δολοφόνοι. Οι εορταστικές ημέρες μας δείχνουν τον δρόμο της συνύπαρξης, της αλ­ληλεγγύης, της ανιδιοτέλειας’ ελαφρύνουν νου και ψυχή από το βάρος της ανάγκης, τιθασεύουν την αγωνία του άγνωστου, δεί­χνουν όμως και τον δρόμο της αντίστασης (ομονοώντας μπορούμε να πετύχουμε την εξορία της εξουσίας’ ή την χρειαζόμαστε; Τι χρείαν εχομεν όλων εκείνων στους οποίους εκχωρούμε τα δικαιώματα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής μας;).

Άρα οι γιορτές περικλείουν καθαρά πολι­τικό νόημα. Εμείς (η κοινωνία) και αυτοί (η εξουσία). Τι βρίσκεται ανάμεσα;

gstamatopoulos@efsyn.gr

Advertisements

One thought on “Το πολιτικό νόημα των εορτών

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s