Ο κύκλος του 99

Από το βιβλίο του Αργεντίνου ψυχοθεραπευτή Jorje Bucai «Να σου πω μια Ιστορία».

 

99«Ζούσε κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος που είχε έναν υπηρέτη χαρούμενο και αισιόδοξο. Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά πηγαίνοντας του το πρόγευμα, τραγουδούσε χαρούμενα στιχάκια, του έκανε αστείους μορφασμούς. Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο, αλλά και όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη. Κάποια μέρα ο βασιλιάς δεν άντεξε και τον ρώτησε: Συνέχεια

Advertisements

Κυνηγώντας το φάντασμα της φωνής*

Του ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

voice over2 Ας μείνουμε λίγο στο σινεμά. Παραφράζοντας τον Αντερσεν, είχα γράψει κάπου, αν το θυμάμαι σωστά, ότι η κάμερα είναι αυτό το παράξενο πράγμα: ένα κουτί απ’ όπου θα πεταχτεί ένα παιδί και θα φωνάξει ότι ο βασιλιάς είναι ντυμένος.

Καταλαβαίνω σήμερα τι δήλωνε ο στίχος, ερήμην μου, καθώς μου αποκαλύπτεται ότι, αν κάτι είχε γίνει αόρατο στις υπονοούμενες προεκτάσεις εκείνου του πασίγνωστου παραμυθιού, δεν ήταν τα ρούχα του αυτοκράτορα αλλά το ίδιο το αγοράκι. Συνέχεια

Εμείς, οι αριθμοί

apathy

Ω νηφάλιε, εσύ που παίρνεις τις δέουσες αποστάσεις και φωνάζεις όταν ακούς ακρότητες, εσύ που μες την αντιμονή σου βλέπεις μέλλον, ή έστω ένα κάποιο παρόν που για το μπόι σου φθάνει και περισσεύει, μάθε ότι η αυτή η περίοδος της νηφαλιότητάς σου, και μαζί της η κυβερνώσα πολιτική τάξη της χώρας μας, την οποία υπηρετείς, θα καταγραφούν στην Παγκόσμια Ιστορία με χρώματα τόσο μελανά, που θα ωχριά μπροστά τους η κάθοδος των υπερίστριων φύλων και η αγριότητα των διάφορων κατά καιρούς αιμοσταγών επιδρομέων. Θίγει κάτι τέτοιο τη νηφαλιότητα σου, την ψυχραιμία και μετριοπάθεια για τις οποίες πέτεσαι σε ώρες μύχιας αυταρέσκειας, ωσάν να αγωνίστηκες για αυτές, ωσάν να αγωνίστηκες κι εσύ σε τούτη τη ζωή για κάτι; Και μου προσάπτεις ότι αυτό που λέω ακούγεται εξόφθαλμα υπερβολικό, ακραίο; Μήπως επειδή μετράει για σένα μόνο το παρόν, ενώ παραδίδεις διαλέξεις για το μέλλον; Συνέχεια

Ο άγνωστος Γύζης -οι χαμένες επιστολές του

«Δεν επρόφτασα δυστυχώς να μάθω γράμματα. Ο,τι γράφω μου το υπαγορεύει η καρδιά μου, αυτή είναι η Γραμματική και το Συντακτικόν μου».

Παππούς  και εγγονός», γυναικεία προσωπογραφία, μικρό παιδί, τρία έργα του που εκτίθενται στο Ιδρυμα Θεοχαράκη Παππούς και εγγονός», γυναικεία προσωπογραφία, μικρό παιδί, τρία έργα του που εκτίθενται στο Ιδρυμα Θεοχαράκη

 

Εξήντα χρόνια έχουν περάσει από τότε (1953) που πρωτοεκδόθηκε το βιβλίο «Επιστολαί του Νικολάου Γύζη» από το περιοδικό «Εκλογή» σε επιμέλεια Γεωργίου Δροσίνη και Λάμπρου Κορομηλά. Εκτοτε δεν ξανακυκλοφόρησε κι είναι κρίμα που δεν υπάρχει αυτό το ντοκουμέντο που είναι διανθισμένο με φωτογραφίες του, γνωστά έργα του αλλά και άγνωστα έως σήμερα σχέδια και σκίτσα του (φωτοτυπία ενός παλιού αντιτύπου βρέθηκε στα χέρια μας). Συνέχεια

Κατάθλιψη

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

εθνικη καταθλιψηΕυνόητο είναι ότι τα συνθήματα έχουν ημερομηνία λήξης. Η έκφραση «εθνική κατάθλιψη», που μεταχειρίστηκε κατά κόρον ο αρχηγός της Ν.Δ. προτού γίνει πρωθυπουργός, αποσύρθηκε διακριτικά απ’ το λεξιλόγιο των στελεχών της πλειοψηφούσας παράταξης μόλις η Ελλάδα μπήκε στο χειρουργείο της τρικομματικής λιποαναρρόφησης. Τώρα πια οι γιατροί δεν μιλούν για κατάθλιψη, αλλά μόνον για ελπίδα, θυσίες, αξιοπρέπεια και αξιοπιστία. Συνέχεια

Μέχρι το τέρμα

man-in-bus_green_01Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι μέσα στους παγετώνες της Εποχής των Αλαζόνων. Στέκονται όλοι σε μια στάση λεωφορείου κι ας γνωρίζουν ότι η γραμμή «Ελπίδα-Όνειρο» έχει καταργηθεί προ πολλού. Έχουν την περίεργη εμμονή να βγαίνουν από το σπίτι τους και να μην κρατούν ποτέ ομπρέλα ακόμα και αν το σύστημα βρέχει τόσο άδικο που σε τρυπάει μέχρι το μεδούλι. Πάντα στην μια τους τσέπη έχουν το εισιτήριο, που χρόνια ένας εισπράκτορας της Εντιμότητας δεν βρέθηκε να τους το ακυρώσει.

Όλοι στην ίδια στάση χωρίς υπόστεγο στέκονται αμίλητοι κοιτώντας τα λεωφορεία άλλων γραμμών να περνούν κάθε λεπτό αιώνες τώρα. Συνέχεια

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ;*

Chickasaw-National-Recreation-Area-QuarterΑν όλα τα ζώα έρχονταν από τους λόφους,

αν όλα τα ψάρια έρχονταν από τα ποτάμια,

αν όλα τα πουλιά κατέβαιναν από τον ουρανό,

θα διακρίναμε πόσο μικρή είναι η ζωή,

κάπου ανάμεσα στο βουνό και το μυρμήγκι.

Θα αντιλαμβανόμασταν ότι τόσα χρόνια

το μόνο που κάναμε ήταν να προσπερνάμε

απρόσεκτοι τα πάντα

επιστρέφοντας σκεφτικοί κατά μήκος

της κυρτότητας της γης. Συνέχεια

«αυτοί παιδί μου δεν δεν ξέρουν δεν αγαπούν ξέρουνε μόνο ν΄απαιτούν»

439260tmp_med

Αυτοί παιδί μου δεν
δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους
όλο δεν και δεν και δεν….
τρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους
δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο
γυναίκα άσχημη και στερημένη
αυτοί παιδί μου δεν
δεν δίνουν τ΄Αγγέλου τους νερό
δεν άκουσαν ποτέ
ανάκουστο κιλαϊδισμό και λιποθυμισμένο
δεν έπιασαν με τα ρουθούνια τους
το άοσμο άνθος του θανάτου
δεν είδαν -κατάργησαν τα μάτια τους-
μιά πιπεριά να γίνεται λιμπελούλα
αυτοί παιδί μου δεν
δεν ξέρουν δεν αγαπούν
ξέρουνε μόνο ν΄απαιτούν
περισσότεραπερισσότεραπερισσότεραπερί-
που έτσι γράφεται το μέλλον μας.

από την ποιητική συλλογή «ΑΨΙΝΘΟΣ» του  ποιητή μας Μιχάλη Γκανά

αναδημοσίευση από : airetika

Τα βατραχάκια στο αφρόγαλο*

two12-12-10frogsΉταν η περίοδος που είχα διαγωνίσματα. Θα κατέβαινα σε δύο γραπτές εξετάσεις και σε μία προφορική. Η ημερομηνία για το επόμενο διαγώνισμα ήταν σε μία εβδομάδα κι είχα πολύ διάβασμα.
«Δεν θα τα καταφέρω» είπα στο Χόρχε. «Είναι μάταιο να καταναλώνω ενέργεια για μια χαμένη υπόθεση. Νομίζω πως είναι καλύτερα να πάω να δώσω με όσα ξέρω. Έτσι, τουλάχιστον, αν με κόψουν δεν θα έχω σπαταλήσει όλη τη βδομάδα μου άδικα.» Συνέχεια