Τάξεις

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ
pyramidΕξακολουθεί να ισχύει μια γενική παραδοχή, εκατό τοις εκατό ανόητη, στην οποία, χοροστατούντος του Τύπου, συμφωνούν πρόθυμα οι πάντες, από την ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας μέχρι το ΚΚΕ, δηλαδή ότι η θεώρηση του προβλήματος της κοινωνίας είναι, και δεν μπορεί παρά να είναι, ΑΥΣΤΗΡΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ, λες και ο ψυχισμός του ανθρώπου ή η πολιτισμική του ταυτότητα αποτελούν διαστάσεις της ύπαρξής του προορισμένες αποκλειστικά για ιδιωτική εκμετάλλευση, οπότε του Ευαγγελάτου δεν του πέφτει λόγος και μη ρωτάτε για τον Παπαδάκη.
Ετσι, οι πρωταγωνιστές των τηλεοπτικών δελτίων και δικαστηρίων, σε όλους ανεξαιρέτως τους σταθμούς, εκπλήσσονται και αγανακτούν μπροστά στη φαινομενικά παράδοξη διαπίστωση ότι όχι μόνον οι τέσσερις της ληστείας στον Βελβεντό, αλλά συνολικά οι νεαροί που εμπλέκονται σε πράξεις τέτοιου είδους προέρχονται κατά κανόνα απ’ τη μεσαία και ανώτερη μεσαία τάξη αντί, ας πούμε, απ’ τα εξαθλιωμένα στρώματα των ανέργων και του προλεταριάτου. 

Για να είμαστε ειλικρινείς, η συζήτηση κρατάει από τότε που ο Παζολίνι παρατήρησε, προσβάλλοντας την αξιοπρέπεια της Αριστεράς, ότι οι επαναστατημένες γενιές προέρχονταν από τα εύπορα στρώματα, τα δίχως ζωτικές οικονομικές διεκδικήσεις, ενώ εκείνοι που έπρεπε όντως να υπολογίζονται σαν θύματα ήταν τα «λαϊκά παιδιά» που υπηρετούσαν στην Αστυνομία, επομένως η σύγκρουση στα οδοφράγματα αποκτούσε μια χροιά ομολογουμένως οξύμωρη. Φυσικά, εκ των υστέρων, για όποιον δεν έχει αντίρρηση να σκεφτεί το θέμα χωρίς προκατάληψη, αυτός ο δεσμός ανάμεσα στα κίνητρα της ανατρεπτικής δραστηριότητας και στην κουλτούρα της ανώτερης μεσαίας τάξης μοιάζει αυτονόητος – και απόδειξη ότι κρίνεται παράλογος από τους νοικοκυραίους, τους τηλεπαρουσιαστές, το πολιτικό προσωπικό, τους μαρξιστές και όλους όσοι δίνουν τον τόνο στην παραληρούσα χορωδία της κοινής γνώμης.

Δεν είναι δυνατόν να αναλυθεί το ζήτημα στα στενά όρια μιας δημοσιογραφικής στήλης, αρκεί να θυμίσω εδώ ότι η ανώτερη μεσαία τάξη είναι ακριβώς η πρώτη που πλήττεται από την καταστροφή των αξιών, των νοημάτων, των ηθικών και ψυχολογικών βεβαιοτήτων, και ούτω καθεξής. Είναι η πρώτη που απειλείται απ’ τον μηδενισμό της εποχής, η πρώτη που υφίσταται τη διάλυση του ιδεολογικού πυρήνα ο οποίος συγκροτεί υπαρξιακά την ουσία της πίστης στην πρόοδο, η πρώτη που αποχαιρετάει τη σιγουριά της οικογένειας και η πρώτη που καλείται να αντιμετωπίσει τις εξοντωτικές παρενέργειες της καταναλωτικής ευφορίας και την άβυσσο της πλήξης που μαστίζει τη νεολαία της άπαξ και αυτή μένει ορφανή και ακυβέρνητη απέναντι στην παταγώδη κατάρρευση των ιδανικών.

Τα παιδιά στις φτωχογειτονιές είναι τουλάχιστον ζωντανά, υπάρχει κάτι στο οποίο μπορούν να ελπίζουν, διατηρούν ακόμη μιαν ισχυρή και μάχιμη αίσθηση της διαφοράς μεταξύ σωστού και λάθους, πραγματικού και φαντασιακού.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s