Ανθρωποι και αριθμοί

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

 

School education concept tree handΟρατή διά γυμνού οφθαλμού, η αναπαραγωγή της αναξιοκρατίας, με τις οριζόντιες περικοπές και τη λαιμητόμο των απολύσεων να πέφτει επί δικαίους και αδίκους αδιακρίτως προκειμένου να επιτευχθούν οι περίφημοι «στόχοι», κάνει πάρα πολλούς να αγανακτούν.

Αυτοί διαμαρτύρονται, τηλεοπτικά κυρίως, λέγοντας και ξαναλέγοντας ότι «μιλάμε για ανθρώπους», όχι απλώς για αριθμούς. Το θυμήθηκαν πολύ αργά. Συνέχεια

Ιδιωτεύω για να υπάρχω

xamenoi-stin-apatheiaΠροσπαθώ μέρες να βρω κάτι να γράψω, μα δε βρίσκω κάτι αξιόλογο.
Και τελικά αποφάσισα πως αυτό θα είναι το σημερινό μου θέμα:
ότι δεν έχω τίποτα να πω!

Δεν έχω κάποια συναρπαστική ιστορία διακοπών να σας διηγηθώ.
Ούτε μια περιπέτεια του καλοκαιριού.
Ούτε ένα καινούριο τραγούδι που άκουσα και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.
Ούτε ένα μαγευτικό προορισμό να σας τον προτείνω.

Δεν έχω κάποια νέα ιδέα να ρίξω στο τραπέζι.
Ούτε μου ήρθε καμιά φιλοσοφία στο μυαλό για να τη «μετρήσω» μαζί σας.
Ούτε παρατήρησα κάτι αξιόλογο γύρω μου που να αξίζει να σας το κοινοποιήσω. Συνέχεια

ὀδυσσέας ἐλύτης τά δημόσια και τα ἰδιωτικά (απόσπασμα)*

Eliti07ΤΩΡΑ ΟΙ ΤΡΙΛΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ που ἄκουγα τά ξημερώματα πρέπει να ‘χουν φτάσει μακριά, να τρέχουν μιά δῶ μιά κεῖ και να συρράπτουν τά κομματάκια τῆς πραγματικότητας, τέτοιας πού τήν ἐκαταντήσαμε. Να μποροῦν οἱ θεοί να διαβάσουν τί γίνεται δῶ πέρα. Στα πλαϊνά μου τραπέζια οἱ ντόπιοι, αὐτοί ἔχουνε πέσει μέ τά μοῦτρα στίς ἐφημερίδες πού μόλις ἔφερε τό μεσημεριανό ἀεροπλάνο. Μυστήριοι ἄνθρωποι. Τούς ξέρω χρόνια, τους παρακολουθῶ, τούς μελετῶ σάν νά ‘τανε πειραματόζωα. Στίς κοινωνικές τους σχέσεις, τις οἰκογενειακές ἀλλά καί τίς ἐπαγγελματικές, συμπεριφέρονται με μιάν εὐθύτητα καί μια ψυχική εὐγένεια πού μαρτυροῦν κοιτάσματα χρυσοῦ στό προγονικό τους ὑπέδαφος. Συνέχεια

Άγιος Υάκινθος , ο κρητικός Άγιος του έρωτα

Μουσική-στίχοι: Α. Ιωαννίδης

Ο Άγιος Υάκινθος ξυπνάει τα μεσημέρια
Παίρνει την Κρήτη στα φτερά, τον έρωτα στα χέρια
Κατηφορίζει το βουνό, το μονοπάτι παίρνει
Κι ο ήλιος μόλις τον κοιτά χαμογελά και γέρνει

Ο Άγιος Υάκινθος ανοίγει παραθύρια
Σμίγει τα στήθια, τα κορμιά, και χτίζει τα γιοφύρια
Ν’ αγαπηθούν οι άνθρωποι, να ομορφύνει ο κόσμος
Ν’ ανθίσει ο βασιλικός, η ρίγανη, κι ο δυόσμος

Ο Άγιος Υάκινθος ξυπνάει στον Ψηλορείτη
Να ‘ρχότανε να πέρναγε κι απ’ το δικό σου σπίτι
Να σου ‘φερνε, να σου ‘λεγε τον άγιο έρωτά του
Να ξύπναγες απ’την αρχή, να ‘ρχόσουνα κοντά του Συνέχεια