Λογομαχίες*

του Βασίλη Καραποστόληvassiliskarapostolis_thumb

church conflictΕπώνυμοι κάθε λογής αποφασίζουν κάθε τόσο να λύσουν τις διαφορές τους δημόσια. Θα μπορούσε να πει κανείς πως αυτό αποτελεί ένδειξη πολιτισμού, αν πολιτισμός σημαίνει προσφυγή στην ετυμηγορία της κοινότητας. Όμως συχνά, αν και διαλέγουν να αγωνιστούν μπροστά στα μάτια όλων, τους αγνοούν επιδεικτικά. Το δείχνει η γλώσσα τους, που εμπιστεύεται μόνο τις αιχμές της. Η φράση «είσαι αχρείος» πιθανόν να συνοψίζει το αίσθημα κάποιου για τον αντίπαλό του. Αυτός  τη ξεστομίζει θέλει να πιστεύει πως τα λέει όλα από μόνη της. Αλλά οι ακροατές το μόνο που διαπιστώνουν είναι πως κάποιος καταφέρθηκε μ’ αυτή τη φράση εναντίον κάποιου άλλου. Διαπιστώνουν το γεγονός της οργής, όχι τη συγκίνησή της, πολύ λιγότερο την αλήθεια της. Η ίδια η γλώσσα εμποδίζει τα ιδιωτικά πάθη να υιοθετηθούν δημόσια.

Συμβαίνει κάποτε να νιώθουμε ντροπή για την κακή υποκριτική ενός ηθοποιού. Είναι γι’ αυτόν που δεν αίρεται στο ύψος της τέχνης του, είναι για μας που το υφιστάμεθα χωρίς να μπορούμε να το αποσοβήσουμε· σηκώνουμε το βάρος μιας ξένης αποτυχίας. Ακόμη χειρότερη είναι η θέση μας όταν φορτωνόμαστε πάθη πραγματικά, όπως στην περίπτωση των λογομάχων. Οι βιαιότητές τους θέλουν να πείσουν πως είναι φυσικές και αναπόφευκτες, αλά μ’ έναν τρόπο που μειώνει τους τρίτους. Σ’ αυτούς δεν παραχωρείται τίποτα, πρέπει μόνο να παρακολουθήσουν, να απαλλάξουν τους αντίδικους από την αφόρητη ιδέα πως η σύγκρουσή τους θα λήξει όπως ένας ασήμαντος καβγάς. Η φιλοδοξία αυτή, να μιλήσει όλος ο κόσμος για τη διαμάχη, στηρίζεται στις εντυπώσεις. Όμως οι εντυπώσεις σβήνουν. Οι εξέχοντες θιασώτες της πολεμικής το ήξεραν και φρόντιζαν οι βολές τους να αφήνουν ίχνη διαρκείας. Ήξεραν πως για να επικρατήσουν, έπρεπε να ασκηθούν στη γλώσσα που παίρνει μέρος της τους αμέτοχους.

Η ύβρις δείχνει αδιαφορία κατά τον Αριστοτέλη. Τον υβριστή δεν τον νοιάζει πως θα αντιδράσει το θύμα του, γιατί το θεωρεί αδύναμο ή ανάξιο. Οι μονομάχοι μας όμως αδιαφορούν κυρίως για το ακροατήριο, που το προσκαλούν μόνο και μόνο για να το διώξουν. Είναι φανερό πως το περιφρονούν περισσότερο απ’ ότι ο ένας αντιπαθεί τον άλλο. Γι’ αυτό ακριβώς στο τέλος δεν το κερδίζει κανένας.

*Το κείμενο αυτό είναι από το βιβλίο “Προς το παρόν, Κείμενα για τα σύγχρονα ήθη”  του Βασίλη Καραποστόλη και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΛΕΘΡΟΝ(1989).

Σημ.:Το πρωτότυπο κείμενο είναι γραμμένο στο πολυτονικό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s