Φτωχοί, όχι Κτήνη

σκιες-Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;

-Ο απαίδευτος νους.

-Ο απαίδευτος νους; Είναι ο πλούσιος; Είναι ο αμόρφωτος; Είναι ο..;

-Είναι ο απαίδευτος νους.

-Τι εννοείς; Τι σημαίνει αυτό;

Ο απαίδευτος νους άγεται και φέρεται. Γίνεται έρμαιο της συγκυρίας. Γίνεται αυτό που συμβαίνει- και τίποτα άλλο. Συνέχεια

28η Οκτωβρίου*

επέτειος του οχιΕνώ το δραματικό 1941 έβαινε προς το τέρμα του, έμπαιναν οι βάσεις της οργανωμένης αντίστασης. Ταυτόχρονα, πλήθαιναν οι μαζικές πατριωτικές εκδηλώσεις.  Και η πρώτη επέτειος της έναρξης του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, η 28η Οκτωβρίου 1941, έδωσε την ευκαιρία για ένα σημαντικό παλλαϊκό ξέσπασμα στην Αθήνα. Συνέχεια

Θεσμοί και κουτόχορτο

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

Media_Propaganda_by_TrosiousΗ δημοφιλής άποψη ότι η κριτική των θεσμών συνιστά πολυτελές προνόμιο κοινοβουλευτικών και anchormen, λες και οι τελευταίοι την κληρονόμησαν με διαθήκη, κρύβει περισσότερα απ’ όσα φανερώνει σε βάρος του λεγόμενου μέσου πολίτη, προς τον οποίο, και για τον οποίο, εκφράζει ομολογουμένως μιαν ιδέα εξευτελιστική. Συνέχεια

Το θέατρο στην Κατοχή*

το θέατρο στην κατοχήΗ μαζική εθνική έξαρση είχε την αντανάκλασή της στην πνευματική και καλλιτεχνική ζωή. Ο απελευθερωτικός  οργασμός, που μεταβαλλόταν σε υλική δύναμη στα πεζοδρόμια των πόλεων και στα βουνά, μεταπλαθόταν και σε πάθος αγωνιστικής εκδήλωσης δια μέσου του βιβλίου και του θεάτρου. Μέσα στην πεινασμένη, εξαθλιωμένη Ελλάδα της Κατοχής, παρατηρούνταν μια πρωτοφανής εκδοτική άνθηση, ενώ η θεατρική κίνηση ανερχόταν σε  άγνωστα έως τότε επίπεδα. Συνέχεια

Βιογραφικό σημείωμα σε πρώτο πρόσωπο

 

Xatzidakis_Manos

Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ’ όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ’ την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ’ την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι’ αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Συνέχεια

Αρνητές και ελευθερία

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

holocaust_98384a_3548568Με την αφορμή της συμπλήρωσης 70 χρόνων απ’ τη μεταφορά των Εβραίων της Ρώμης στο Αουσβιτς, η ιταλική Γερουσία ενέκρινε ψήφισμα σύμφωνα με το οποίο επιφυλάσσεται πλέον ποινική μεταχείριση στους αρνητές του Ολοκαυτώματος. Συνέχεια

Τα 8 Θανάσιμα Αμαρτήματα Του Πολιτισμού Μας

Konrad_LorenzΟ Κόνραντ Λόρεντς ήταν διδάκτωρ της ιατρικής και της φιλοσοφίας, βιολόγος, ηθολόγος και ψυχολόγος, ιδρυτής του κλάδου της συγκριτικής συμπεριφοράς και στοχαστής.

Το 1973, τη χρονιά που πήρε το νόμπελ ιατρικής και φυσιολογίας, εξέδωσε ένα διαφορετικό βιβλίο με τίτλο: «Τα 8 θανάσιμα αμαρτήματα του πολιτισμού μας». Σε αυτό αναφέρει τις οκτώ αιτίες που, κατά τη γνώμη του, οδηγούν αναπόδραστα στο τέλος του ανθρώπου.

Δεν πρόκειται για κάποιο βιβλίο καταστροφολογίας, με αστεροειδείς, επιδημίες και νεκροζώντανους που τρέφονται με μυαλά.

Το ουσιαστικό πρόβλημα για τον Λόρεντς είναι ότι: «η ανθρώπινη γνώση για τον εξωτερικό κόσμο έχει καλπάσει πολύ πιο μπροστά από τη φυσική ικανότητα της συμπεριφοράς να προσαρμοστεί σε νέες καταστάσεις».

Θα προσπαθήσω να μεταφέρω περιληπτικά αυτές τις «8 πληγές», γνωρίζοντας ότι διαπράττω ύβρη, αφού είναι ένα βιβλίο που ξεπερνάει τις δυνατότητες μου, ειδικά όταν πρέπει να το συμπτύξω σε λίγες σελίδες. Καλύτερα θα ήταν να διαβάσετε το ίδιο το βιβλίο (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Θυμάρι). Συνέχεια

Η λειτουργία του κόσμου έπαψε να είναι το απόλυτο μυστήριο που ήταν …

του ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ
Fotos-de-Arte-Sofia-Gandarias-1978-95-1-livro-sobre-a-exposicao-Pela-Tolerancia_398228181_1Η λειτουργία του κόσμου έπαψε να είναι το απόλυτο μυστήριο που ήταν, οι μοχλοί του κακού βρίσκονται μπροστά στα μάτια… όλων, για τα χέρια που τους χειρίζονται δεν υπάρχουν πια γάντια ικανά να κρύψουν τις κηλίδες του αίματος. Θα έπρεπε, επομένως, να είναι εύκολο για τον καθένα να επιλέξει ανάμεσα στην πλευρά της αλήθειας και στην πλευρά του ψεύδους, ανάμεσα στον ανθρώπινο σεβασμό και στην ασέβεια προς τον άλλον, ανάμεσα σε αυτούς που είναι με τη ζωή και αυτούς που είναι εναντίον της. Συνέχεια

Η ΚΑΤΑΠΛΗΞΗ*

του Χόρχε Λουίς Μπόρχες·

borges2Την ιστορία μου την είπε ένας κάτοικος της Μορόν:

«Κανείς δεν ξέρει ακριβώς γιατί ο Μοριτάν και ο μιγάδας Ριβαρόλα έγιναν τόσο θανάσιμοι εχθροί. Και οι δύο ανήκαν στο συντηρητικό κόμμα, και νομίζω ότι είχαν γνωριστεί στην επιτροπή. Δε θυμάμαι πια τον Μοριτάν, γιατί ήμουν πολύ μικρός όταν πέθανε. Νομίζω πως η οικογένειά του καταγόταν απ’ το Έντρε Ρίος. Ο μιγάδας έζησε πολύ παραπάνω απ’ αυτόν. Δεν ήταν κομματάρχης ή τίποτα τέτοιο, αλλά την κοψιά την είχε.Ήταν μάλλον κοντός και βαρύς, και ντυνόταν πολύ κομψά. Και του ενός και του άλλου το’ λεγε η καρδιά τους, αλλά, όπως φάνηκε αργότερα, ο Ριβαρόλα ήταν πιο συνετός. Ήθελε καιρό να ξεκάνει τον Μοριτάν, αλλά δεν ήθελε να κάνει βιαστικές κινήσεις. Του δίνω δίκιο· αν πρόκειται να σκοτώσεις κάποιον, και μετά να σαπίσεις στη φυλακή, είσαι ηλίθιος. Ο μιγάδας είχε καταστρώσει πολύ καλά το σχέδιό του. Συνέχεια

Εγκλημα και τιμωρία

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

fakeΟ καταιγισμός των αναλύσεων και των σχολίων αναφορικά με τη Χρυσή Αυγή μάλλον συσκότισε το τοπίο παρά βοήθησε να αντιληφθούμε με τι ακριβώς έχουμε έρθει αντιμέτωποι.

Αν μη τι άλλο, η υπόθεση ότι το ναζιστικό κόμμα αναπτύχθηκε με υποβάθρο την οικονομική εξαθλίωση, παρ’ ότι ευλογοφανής, και εν μέρει ίσως βάσιμη, ελάχιστα φωτίζει το γιατί, στις δεκαετίες του ’50 ή του ’60, διάσημες ως προς τη φτώχεια τους, δεν καταγράφηκε στους κόλπους του ελληνικού λαού ούτε ίχνος φλερτ με τις φασιστικές θηριωδίες. Συνέχεια