Θύελλες

article-0-1B8FFD81000005DC-736_634x471Ο καιρός ήταν κάποτε ένα θέμα ανώδυνης συζήτησης για να περνάει η ώρα. Σήμερα, οι εξελίξεις στο μετεωρολογικό μέτωπο μεταδίδονται σε ύφος πολεμικών ανταποκρίσεων με μουσική υπόκρουση Βάγκνερ. Αυτό, όπως έδειξε ο αντίκτυπος της σφοδρής κακοκαιρίας στη βόρεια Ευρώπη, εμπνέει δυσάρεστα συμπεράσματα σχετικά με το χειρισμό της κοινής γνώμης, η οποία δέχεται ενέσεις πανικόβλητης ειδησεογραφίας ώστε να αισθανθεί, εξ αντιδιαστολής, οχυρωμένη στην ασφάλεια της ρουτίνας της. Ταυτόχρονα, τη διδάσκουν να μην εμπιστεύεται κανέναν και τίποτα, μη εξαιρουμένων των ουρανών – βλ. υπόνοιες ότι «μας ψεκάζουν».

Το Χόλιγουντ επεξεργάστηκε ήδη όλες τις πιθανές παραλλαγές συντελειακής θεομηνίας, περιλαμβανομένων αυτών που προκαλούν οι πλημμύρες, οι τυφώνες, οι εκχειλίσεις φραγμάτων, οι σεισμοί, η υπερθέρμανση, τα γιγάντια κύματα και οι ηλεκτρομαγνητικές καταιγίδες. Η εξοικείωση του ματιού με την υποτίθεται φονική στρατηγική εκείνου που δεν μπορούμε να ελέγξουμε είναι δεδομένη, όσο και η απελπισία απ’ το ότι, ακριβώς, πρόκειται για κάτι ανεξέλεγκτο. Τώρα, ο καιρός σκιαγραφείται σταθερά σαν ένας επιθετικός μηχανισμός του πλανήτη, μια μισάνθρωπη δύναμη που χαίρεται, δήθεν, να παραμένει αγέρωχη μπροστά στις απόπειρες συμβιβασμού, ταπεινώνοντας την τεχνολογία, η οποία αποδεικνύεται μονίμως ανεπαρκής. Για το μοντέρνο άνθρωπο, η διάψευση της απαίτησης να ρυθμίζει τα πάντα κατά βούλησιν μοιάζει αφόρητη.

Ετσι, αυτό που ανέκαθεν θεωρούνταν φυσιολογικό, δηλαδή απλώς ατυχία, ανακοινώνεται πλέον με μνησίκακη ή τρομώδη προσφυγή στις τυμπανοκρουσίες, σαν το κλίμα να είναι a priori ένας αντίπαλος που εισβάλλει με βάρβαρο τρόπο στη γαλήνη του πολιτισμού της συναίνεσης. Εκτοτε, τα θύματα των ισχυρών καιρικών φαινομένων κηδεύονται μεγαλοπρεπώς από το CNN με τιμές ηρώων που έπεσαν στην ένδοξη μάχη του Homo sapiens ενάντια σ’ ένα τρελό και κακούργο περιβάλλον, λες και τον 19ο αιώνα, φέρ’ ειπείν, ή τον 15ο ή τον 5ο, δεν σκοτωνόταν ο κόσμος από την πτώση τεράστιων δέντρων ή από κεραυνούς ή απ’ τους τόνους της λάσπης των ποταμών. Στις μέρες μας, η κακοκαιρία, αν το παρατηρήσετε, ξαναφέρνει στην επιφάνεια κάτι απ’ το δέος της 11ης Σεπτεμβρίου: δεν μιλάμε πια για ατυχήματα αλλά για στοχευμένους νεκρούς με ονοματεπώνυμο που ζητούν απ’ την επιστήμη να πάρει εκδίκηση.

Καθώς η καλοκαιρία είχε χάσει κάθε αγαθό νόημα, ξεθωριάζοντας στην ανακύκλωση της παγκόσμιας τουριστικής εκμετάλλευσης, η κακοκαιρία ορίζεται, προνομιακά, ως η μοναδική επαφή με το κλίμα και, σαν τέτοια, περιγράφεται, αποκλειστικά, με όρους υλικής ζημίας και αποζημίωσης. Εχοντας προ πολλού καταδικάσει ο ίδιος το κλίμα, ο δυτικός άνθρωπος πρέπει να πειστεί παρήγορα ότι το κλίμα είναι ο εχθρός που θα τον σκοτώσει.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s