Επέτειος

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

γρηγορόπουλοςΠέντε ολόκληρα χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η ελληνική κοινωνία γυρνάει την πλάτη στον πειρασμό της κατανόησης του γεγονότος με τον πλέον αμέριμνο τρόπο. Η ένταση που προκαλεί ο αντίλαλος της τραγωδίας εκείνης έχει ήδη τυποποιηθεί στις γνωστές, επαναλαμβανόμενες αντιδράσεις, παντελώς ξένες απέναντι στη βαθιά πολιτική ανάλυση, όσο και στη νοσταλγία ενός λαϊκού πένθους στο οποίο η νεολαία θα προσέδιδε χαρακτήρα αυθόρμητων συγκινήσεων.

Εδώ, σου ζητούν να είσαι θυμωμένος ειδικά στις 6 Δεκεμβρίου. Το να διαμαρτύρεσαι επί τη βάσει της λογικής της επετείου υποδεικνύεται ως υποχρέωση – η ηθική που διδάσκουν στα παιδιά τους οι λευκοί προτεστάντες στην Αμερική παίρνει εκδίκηση νομιμοποιώντας συναισθήματα κατόπιν παραγγελίας και σ’ αυτό βρίσκει συμμάχους τους σταλινικούς, που ηδονίζονται υπηρετώντας την ιδέα της οργάνωσης.

Ετσι, την παραμονή της μαύρης επετείου, δεν μπορεί κανείς να διαβάσει στις εφημερίδες παρά ανακοινώσεις, προαναγγελίες ή ρεπορτάζ σύμφωνα με τα οποία το μαθητικό συλλαλητήριο προς τη Βουλή θα ξεκινήσει στις 11 το πρωί απ’ τα Προπύλαια, ενώ θα ακολουθήσει συναυλία με δεύτερη συγκέντρωση στις 18.00 κ.λπ. κ.λπ. Αυτό δεν διαφέρει και πολύ από τις ενημερωτικές οδηγίες προς τους τουρίστες που επισκέπτονται το χώρο κάποιου φεστιβάλ. Η ηθική και πολιτική ουσία του γεγονότος μοιάζει να έχει θαφτεί, τόσο βιαστικά όσο και ο ίδιος ο Γρηγορόπουλος, κάτω απ’ τους τόνους των ερειπίων μιας επικαιρότητας που παράγεται για να καταναλωθεί στιγμιαία και αποπροσανατολιστικά. Χάσαμε το νόημα του πράγματος, έμειναν τα ανακλαστικά των προγραμματισμένων αντιδράσεων, που θα μιμούνται τον εαυτό τους μέχρις ότου εξασθενήσουν πλήρως, όπως συνέβη με το Πολυτεχνείο.

Διότι, εκείνο που δεν θελήσαμε εξ αρχής να αντιληφθούμε είναι ότι ο Γρηγορόπουλος δεν έπεσε μαχόμενος για κάποιο ιδανικό, ούτε αποτελεί για τους έφηβους και τους νέους έναν ήρωα του είδους του Παπαφλέσσα, όπως έλεγε τότε ο Αλαβάνος στον Πρετεντέρη, στο Mega· όχι, ο Γρηγορόπουλος ήταν ένα συνηθισμένο παιδί, του οποίου η κτηνώδης δολοφονία θα μπορούσε να μας είχε επιτρέψει να καταλάβουμε το δράμα που ζει η γενιά του με ορίζοντα την αλήθεια της εμπειρίας της: δηλαδή, το έλλειμμα αρθρωμένου λόγου, το έλλειμμα πραγματικότητας και βιωμάτων, το έλλειμμα ανταπόκρισης, την αδιέξοδη σύγκρουση με τους παραλογισμούς και τις φαντασιακές επενδύσεις της γενιάς των γονέων, καθώς και την εισβολή του τυχαίου και του συμπτωματικού στη διάψευση όσων της υπόσχονται. Αυτό δεν διορθώνεται με την επετειακή διοργάνωση εκδηλώσεων από συνταξιοδοτημένες επιτροπές· θα διορθωνόταν αν αναγνωρίζαμε στον θάνατο του παιδιού το συμβολισμό του θανάτου μιας όμορφης γενιάς που κληρονόμησε τον κόσμο μας δίχως το νόημά του.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s