Τζόγος

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

mag-08Poker-t_CA0-superJumbo

Το θέμα της «Ε» (24/12) το σχετικό με τα παιδιά που εγκαταλείπουν τις σχολικές τάξεις για να τζογάρουν στα πρακτορεία (Στοίχημα, Kino κ.λπ.) προσφέρει την αφορμή να υπενθυμίσει κανείς ότι ο τζόγος, στις μέρες μας, πολύ απέχει πλέον απ’ το ν’ αποτελεί διασκέδαση και πρέπει να γίνεται μάλλον αντιληπτός ως τρόπος ζωής και, εν τέλει, κοσμοθεωρία.

Το να πεις ότι οι έφηβοι παίζουν επίσης μανιωδώς πόκερ στο Ιντερνετ και, γενικά, ανυπομονούν να κυνηγήσουν την τύχη τους, εννοούμενη σαν το μόνο που τους απέμεινε, προσθέτει ελάχιστα. Με την πολιτική και την κοινωνία σε απόσυρση, ο τζόγος είναι το μέλλον.

Αν ο όρος «κοσμοθεωρία» ηχεί υπερβολικά, σκεφτείτε τον ίλιγγο του εύκολου πλουτισμού σαν το νέο ανθρωπολογικό χαρακτηριστικό. Εκεί συγκλίνουν κληρώσεις, λοταρίες, δωροεπιταγές, προγνωστικά επιτοκίων, προβλέψεις ατυχημάτων, προσφορές και ευκαιρίες, ραντεβού στα τυφλά, σφυγμομετρήσεις που ανεβοκατεβαίνουν – η ανάμνηση της τρέλας του Χρηματιστηρίου διαιωνίζεται στην εντολή ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΤΕ ΤΩΡΑ! Ο κόσμος ανταποκρίνεται στις εκκλήσεις να ποντάρει, και με το δίκιο του. Εφ’ όσον δεν εμπιστεύεται πια κανέναν θεσμό και κανέναν νόμο, η απελπισμένη προσπάθεια για χειραγώγηση των πιθανοτήτων καταλήγει η μόνη διέξοδος.

Ετσι, η επιθυμία του τζόγου αντηχεί εξίσου σε όλα τα επίπεδα της κυκλοφορίας του λόγου, με πρώτο εκείνο της παιδείας, όπου οι έφηβοι μυούνται σε μεθόδους ολότελα ξένες προς την καλλιέργεια της ικανότητας να μαθαίνουν, υποχρεωμένοι να εκπαιδεύονται στη διαχείριση πληροφοριών μέσω τεστ, κουίζ, multiple choices και πάσης φύσεως παιχνιδιών γνώσεων, που η φιλοσοφία τους επιτρέπει, και συνάμα απαιτεί, εφήμερες συμμαχίες με το τυχαίο. Κατά βάθος, όταν λέμε ότι η απόκτηση ενός διπλώματος ή πτυχίου είναι, αυτή καθεαυτή, σημαντικότερη από το μαθησιακό περιεχόμενο που τα τελευταία θα προϋπέθεταν, δεν αναφερόμαστε σε κάτι διαφορετικό από το ότι οι μετοχές ή τα ομόλογα είναι, αυτά τα ίδια, σημαντικότερα από το αγαθό που αντιπροσωπεύουν στο φάσμα της πραγματικής οικονομίας. Ο τζόγος γίνεται μονόδρομος.

Το να ρισκάρεις, λοιπόν, προέχει, σε όλα τα μέτωπα. Δεν δικαιούσαι πλέον να συγκρίνεις το ρίσκο με μια μεταφορά της δίψας για περιπέτεια. Δεν είναι το θέμα του κινδύνου που εγγράφεται εδώ, ούτε η αναζήτηση έντονων εμπειριών, απλώς παίζεις εξαιτίας της έλξης της τυχαιότητας ως συνολικής δυναμικής των πραγμάτων. Πόκερ, ιππόδρομος, κουλοχέρης, λαχεία, συμπτώσεις στόχων και «επιλογών», όλα είναι όχι μόνον ηθικά και νόμιμα, αλλά και αναπόφευκτα, δηλαδή επιβεβλημένα από την οικουμενική τάση. Ψωμί, Παιδεία και ελευθερία ωχριούν μπροστά στο ανώδυνο κέρδος – τα ίδια τα πτυχία, σε λίγο, θα εξασφαλίζονται με κλήρωση.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s