Σουμάχερ

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

emotion control-1Μέχρι πρότινος, τα συλλογικά συναισθήματα τύχαιναν, σε ατομικό επίπεδο, έλλογης επεξεργασίας· είναι προφανές ότι οι άνθρωποι εξακολουθούσαν ακόμη να διαθέτουν, ενδόμυχα, τα απαραίτητα αποθέματα κριτηρίων ώστε να ζυγίσουν τα όσα αισθάνονταν μπροστά στις εκπλήξεις της επικαιρότητας.

Αυτό χάθηκε. Τώρα, οι συναισθηματικές αντιδράσεις της κοινής γνώμης αντιμετωπίζονται σαν προϊόντα σε συσκευασία χονδρικής ή με εντολές για την αυτόματη ανταπόκριση στην υπνωτική καθοδήγηση της τηλεόρασης και του Twitter.

Ετσι, αν δεχτούμε τους όρους με τους οποίους τα μέσα διαχείρισης της ειδησεογραφίας οργανώνουν το φαντασιακό της κοινής γνώμης, οι πάντες ΠΡΕΠΕΙ, μέχρι νεωτέρας, να λυπούνται επειδή κάποιο ξέσπασμα ακραίων κλιματικών φαινομένων σκοτώνει τον κοσμάκη στην Απω Ανατολή – δεν έχει γιατί και διότι, απλώς πρέπει να θλίβεσαι και να μη ρωτάς. Υστερα, πρέπει να χαίρεσαι, πάλι κατά παραγγελίαν, αφού γεννιέται επιτέλους ο γιος του πρίγκιπα Γουίλιαμ, βάρους 3,8 κιλών. Επειτα, στην παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS, πρέπει να κλαις διαβάζοντας τις στατιστικές για την Αφρική. Εν συνεχεία, και κατ’ ευθείαν, πρέπει να πετάς από χαρά για την ανάληψη της προεδρίας της Ε.Ε.

Παρομοίως με τον Σουμάχερ που χαροπάλευε στην πρώτη θέση των δελτίων για μέρες: η κοινή γνώμη παίρνει διά φωνής Κυρίου την εντολή να βυθιστεί σε απελπισία, λες και τα δισεκατομμύρια της ανθρωπότητας έχουν την πολυτέλεια να λατρεύουν αφ’ υψηλού τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, του οποίου ο αρχιερέας συνταξιοδοτείται, δήθεν αναπάντεχα, και μάλιστα εκτός έδρας, σε χιονοδρομικό κέντρο. Υπό τον ορυμαγδό των πένθιμων ανακοινώσεων, αδυνατεί να ακουστεί και ο ελάχιστος ψίθυρος επιφύλαξης ως προς τι περίπου θα οφείλαμε τελοσπάντων να νιώσουμε για την κατάληξη κάποιου ο οποίος, πέραν πάσης αμφιβολίας, προκαλούσε επαγγελματικά τον θάνατο σε μονομαχία ήδη απ’ τα εφηβικά του χρόνια με σκοπό να τον εξευτελίσει. Εάν γλιτώσει τώρα, θα αποπειραθεί να σκοτωθεί ξανά, είναι βέβαιο. Χώρια που, αν είσαι τέτοιος χαρακτήρας, δεν χρειάζεται η σοφία του Δαλάι Λάμα για να υποψιαστείς ότι το να κάνεις οικογένεια, δηλαδή παιδιά, θα ήταν, ειδικά για τα παιδιά εκείνα, κάθε άλλο παρά έντιμο.

Σίγουρα, μια κοινωνία που θεωρεί αυτού του είδους την αυτοκαταστροφική έπαρση ως αντικείμενο θαυμασμού και αγάπης, όχι μόνον δεν αγαπάει το μελλοθάνατο αλλά στρέφει κρυφά προς αυτόν το μίσος που θα εκδήλωνε για τον εαυτό της αν μπορούσε να τον αντικρίσει σε όλο του το μακάβριο μεγαλείο. Οταν τρέχεις με 350 χιλιόμετρα την ώρα, ΑΠΟ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ προσπαθείς να ξεφύγεις; Γεννηθήκαμε ανυπόμονοι ώστε να μας επιτραπεί να νομίσουμε ότι ο θάνατος καθυστερεί.

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s