Ένας σύγχρονος καπετάνιος.

DSCF5953Ένας άνθρωπος ανεβαίνει σιγά-σιγά τον ανήφορο των λέξεων. Απ’ τα δέντρα κρέμονται κλουβιά. Εκεί κρύβονται οι έννοιες.
Βγάζει το τουφέκι του. Οι σφαίρες από γρανίτη. Τα κλουβιά μοιάζουν χρυσά. Λέω μοιάζουν γιατί μόνο αυτός ξέρει ότι δεν είναι. Χτυπάει ακριβώς στην καρδιά. Στην πόρτα της νεοτερικότητας. Ξαφνικά το κλουβί εξαϋλώνεται κι η έννοια πετά πασίχαρη προς τον ουρανό. Ελεύθερη πια από δόγματα και προκαταλήψεις. Είναι χρόνια τώρα που αλλοιώθηκε το νόημά της. Φυλακίστηκε σ’ ένα επίχρυσο κλουβί, μάλλον όχι επίχρυσο αλλά ένα κλουβί που τα κάγκελά του είναι από ομίχλη. Ο γρανίτης διαπερνάει την ομίχλη και προσκαλεί τον άνεμο. Κι αυτός διαλύει την ομίχλη, αλλά η έννοια παραμένει αλώβητη.
Την παίρνει στα χέρια του. Την χαϊδεύει.
– Απ’ αυτούς, της λέει, δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ψεύτικο προπέτασμα μπροστά στην αλήθεια. Κι εσύ, είσαι πια ελεύθερη να γυρίσεις στους ανθρώπους. Αχ, αν σε γύρευαν στα κείμενα, στα λεξικά. Αλλά που καιρός; Σε γέμισαν επιθετικούς προσδιορισμούς: άμεση, έμμεση, αντιπροσωπευτική. Μολύβδινα βαρίδια. Πως να πετάξεις;
Την θωπεύει προσεκτικά.
-Μην τους φοβάσαι. Είναι πλέον μικροί. Δεν έχουν Ω μέγα, έχουν ο μικρό. Κι αυτό πολύ τους πέφτει. Κι εγώ δεινοπάθησα να βγάλω τα βαρίδια πριν φτάσω σ’ εσένα. Πέτα, πέτα στον κόσμο! Θα’ ρθω κι εγώ. Δεν υπάρχουν κλουβιά. Μόνο ψηφιακές κάθετες μπάρες και σειριακοί αριθμοί. Αλλά εσύ δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα.
Ο καπετάνιος την αφήνει απ’ τα χέρια του. Έχει καιρό να πετάξει κι έχει ξεχάσει. Το ξέρει όμως πως στο τέλος θα τα καταφέρει.
-Υπάρχει πολύ ομίχλη ακόμα, της λέει. Κι εγώ σαν το φωτάκι της ομίχλης θα οδηγώ τα βήματά σου.
Καταρρίπτει κλουβιά. Φαίνονται σκληρά, μα είναι αστεία.
-Τι έκαναν οι άνθρωποι; Καθήκον μου η αποκατάσταση.
Φωνές ακούγονται απ’ το πλήθος.
-Μπες μπροστάρης.
-Που; Καθήκον μου να επιστρέψω τις έννοιες καθαρές, αμόλυντες όπως το νερό της πηγής. Δεν υπάρχει μπροστάρης. Στο μέλλον όπου ανήκω οι έννοιες πηγάζουν απ’ το αμόλυντο στόμιο της πηγής και ξεδιψούν οι κοινωνίες. Τότε διαλύονται οι μπροστάρηδες και η σκέψη, ο νους κανοναρχεί τις λέξεις. Υπάρχει κριτική σκέψη• εφ’ όσον έχω αγνές λέξεις, θα ξετυλίξω την αγαθίδα. Τότε θα βρεθείτε στο κέντρο του λαβυρίνθου της πολιτικής σκέψης.
Ο καπετάνιος ανεβαίνει όλο και ψηλότερα, αλλά δεν χάνεται. Το’ να ποδάρι το’ χει στην κοινωνία. Καθήκον ιερό! Τα’ άλλο ποδάρι στην έρευνα. Ξετρυπώνει τις έννοιες. Κάποιοι τότε μίλησαν για Διαφωτισμό.
-Βαφτίστηκαν οι στοχαστές φιλόσοφοι κι απ’ τα κείμενά τους ξεπήδησε το άρμα της νεοτερικότητας, τους είπε.
Όμως ο καπετάνιος γύρισε την ρότα του πλοίου. Για την ακρίβεια την αντέστρεψε. Πλήρης ανατροπή.
-Πίσω, πίσω κι άλλο πίσω για να πάμε μπροστά. Συνομιλώ με τον Αριστοτέλη. Να ένας πραγματικός φιλόσοφος.
Του μιλάει για την Κοσμόπολη. Δεν την είδε αλλά και χωρίς να το γνωρίζει την προέγραψε.
-Ενδέχεται, του λέει ο Σταγειρήτης. Πάντα επιφυλακτικός και μετρημένος.
Τότε πλησίασε ο Ρήγας. Αυτός την είδε ή μάλλον την έζησε.
-Τα’ χω γράψει, του’ πε, όποιος με διαβάσει πέρα από τους Διαφωτιστές θα καταλάβει.DSCF5947
Όμως ο καπετάνιος βαστά, δεν χάνεται. Πώς να χαθεί με τέτοια πυξίδα; Την ακολουθάει. Καθήκον ιερό να επιστρέψει στην κοινωνία. Πάντα στην κοινωνία των πραγματικών ανθρώπων, των πραγματικών αναγκών, των πραγματικών πολιτικών εννοιών.
Μας μιλάει. Χρόνια τώρα. Τον ακούτε; Τινάξτε τον κουρνιαχτό απ’ το τηλεκοντρόλ. Αναμέρισε τις εφημερίδες. Τι μένει; Μια οθόνη που χάσκει. Όλα ίδια, παντού. Παγκοσμιοποίηση, όχι όμως πολιτισμική πολυσημία. Τον ακούτε;
-Δεν είμαι καπετάνιος, δεν χρειάζεστε καπετάνιο. Είμαι κι εγώ μέλος της κοινωνίας. Ποιάς κοινωνίας; Αυτής της πραγματικής. Τα’ χω και τα’ χω γράψει. Και θα συνεχίσω να τα λέω. Αν θέλετε κοιτάξτε τα. Με καλεί το καθήκον. Καθήκον ιερό. Χρέος μου να επιστρέψω τις έννοιες. Δεινοπάθησα. Τίποτα δεν μου ήταν εύκολο. Και ποιος με πολεμούσε; Οι τυφλοί. Έχουν και τίτλους οι τυφλοί. Μάλλον εθελοτυφλούν παρά που’ ναι τυφλοί. Βαυκαλίζονται πάνω στους επιθετικούς προσδιορισμούς. Κι εγώ παλεύω. Μου κλείνουν τον δρόμο. Με πολεμάνε μα τα όπλα τους είναι ψεύτικα. Στερεότυπα. Κι όμως τίποτα δεν είναι θέσφατο πέρα από το καθήκον. Ανατροπή. Όλα αλλιώς είναι και ήταν, γιατί φρόντισαν να αλλοιώσουν κι αυτήν ακόμα την Ιστορία. Δεν θέλουν να κοιτάξουν. Τρομάζουν. Πρέπει ν’ απαρνηθούν τον εγωϊσμό τους. Αποκλείεται, είναι αρκετά νάρκισσοι. Εξαπολύουν τυφλές επιθέσεις δοκιμάζοντας μια παμπάλαια μα σοφή συνταγή: Διάχυση ευθύνης. Τους την επιστρέφω. Τυφλά χτυπήματα στο σώμα της κοινωνίας. Δεν μπορούν ή και δεν ξέρουν να κάνουν αλλιώς. Διάχυση ευθύνης αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι που διαμόρφωσαν τα πράγματα. Δεν αντέχουν να κοιτάξουν τα έργα τους και τα καθρεφτίζουν στην κοινωνία. Μην τους φοβάστε. Ας είναι πολλοί κι ας είμαι ένας. Ένας αλλά μέλος μιας ζωντανής κοινωνίας κι όχι ένα απολιθωμένο βλέμμα στραμμένο στην βιβλιοθήκη μου. Εκτοξεύουν ολόκληρες θεωρίες κοιτώντας μόνο την βιβλιοθήκη τους. Αυτή εμπιστεύονται, όχι την κοινωνία. Ποτέ! Η κοινωνία πρέπει να τους παραδοθεί άνευ όρων. Την θεωρούν λάφυρο. Ένα λάφυρο που το σιχαίνονται τόσο, όσο το στολίζουν με τις θεωρίες της δικιάς τους ανωτερότητας. Δεν θέλουν καμία πρόσμιξη με την κοινωνία, μόνο να αντλούν επιβεβαίωση. Κατάλαβες; Καθήκον μου λοιπόν να παραμείνω ως το τέλος ένα ζωντανό κύτταρο της κοινωνίας. Δεν αναζητώ οπαδούς, ακολουθίες και ορντινάντσες. Ζητώ την γνώμη σου. Αυτή με θρέφει και τίποτα άλλο. Πες κι ας είναι λάθος. Εδώ είμαστε κοινωνία, θα τα βρούμε. Πες αυτό που σκέφτεσαι, μίλα καθαρά, απλά. Είναι πολύτιμο. Εμπιστέψου τον εαυτό σου μες στην κοινωνία. Δεν θες αρχηγό, δεν είσαι μέλος αγέλης. Φύγαμε απ’ αυτό, προχωράμε. Έχουμε καθήκον να προχωρήσουμε. Να δώσουμε την σκυτάλη. Μια σκυτάλη που θα είναι άξια, γέρας της κοινωνίας. Τα νέα παιδιά θα βρουν το δρόμο τους. Καθήκον μου λοιπόν να καλέσω ή μάλλον να επιστρατεύσω τις έννοιες. Επανάσταση των εννοιών. Άμα γίνει βίωμα, συνείδηση τότε γίνεσαι πολίτης. Τότε κι ο Σταγειρίτης θα το καταγράψει ως μεταβολή της Πολιτείας. Από τον εγκιβωτισμό στην ιδιωτεία θα βγούμε στην Αγορά. Την πραγματική όχι την πλαστή που δεσμεύει κράτη παράγοντας παρά φύσιν πολιτική.Η θεωρία των επαναστάσεων στον Αριστοτέλη Μα κι η μεταβολή της Πολιτείας καταγράφεται ως Επανάσταση και ας μην χύθηκε σταγόνα αίμα. Γδαρθήκαμε πάνω στα τείχη της νεοτερικότητας αλλά αντέξαμε.
Στάθηκε να πάρει μια ανάσα. Δέχεται συνεχώς επιθέσεις μα δεν τον αγγίζουν. Τα όπλα τους είναι παλιά. Ανήκουν στην περίοδο της μετάβασης. Τα δικά του μοιάζουν αρχαία αλλά στα χέρια του είναι αλλιώς επειδή είναι αυθεντικά. Οι κοινωνίες βοούν, στενάζουν. Αυτός εκεί. Μη τους φοβάστε, μας είπε πάλι, ομίχλη είναι άμα τους φυσήξετε θα διαλυθούν. Η νεοτερικότητα σπαράζει πια κάτω απ’ το Όμικρον. Το Ωμέγα το’ χασε πια. Τόσο μικροί που δεν τους βλέπεις.DSCF5954
Κι ο καπετάνιος αγέρωχος. Αυτός τους μίκρυνε. Οι μικροί που σπαρταράνε κάνουν πιο πολύ θόρυβο κι από δέκα Πολιτείες μαζί. Τι τους έκανε; Τους επέστρεψε τις έννοιες που εκείνοι αλλοίωσαν. Οι λέξεις παίρνουν εκδίκηση κι ο καπετάνιος παίρνει τον δρόμο του.
Καθήκον Ιερό!

Νεκτάριος Παναγόπουλος
Λουτράκι, 18-08-2015.
Με εκτίμηση στον Καθηγητή κο Κοντογιώργη.
Του χρωστάω πολλά! Μου έδωσε λόγο, Λόγο, ΛΟΓΟ!
ΣΗΜ. :Την τελευταία ατάκα την χρωστώ σ’ έναν φοιτητή που είπε με λόγια αυτό που σκεφτόμουν μα δεν είχα τις λέξεις. Ήταν σ’ ένα σεμινάριο του Καθηγητή κάπου στη Ηλιούπολη. Νομίζω τον λένε Νίκο. Να’ ναι καλά!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s