Η ιστορία του θορύβου και της σιωπής

 

οι αλλες ιστοριες<<Υπήρχε ένας καιρός τους καιρούς όπου ο καιρός δεν μετριόταν. Εκείνο τον καιρό , οι πιο μεγάλοι θεοί , αυτοί που γέννησαν τον κόσμο , περπατούσαν όπως περπατάνε πάντα οι πρώτοι θεοί , δηλαδή χορεύοντας. Εκείνο τον καιρό , θόρυβος πολύς υπήρχε , απ’ όλες τις μεριές ακούγονταν φωνές και ουρλιαχτά. Πολύς ο θόρυβος και τίποτα δεν ακουγόταν. Κι είναι που ο θόρυβος αυτός που υπήρχε δεν ήταν για να ακούσεις κάτι , παρά για να μην ακούς τίποτα. Πίστεψαν στην αρχή οι πρώτοι θεοί ότι ο θόρυβος ήταν μουσική και χορός και γρήγορα πήραν το ταίρι τους κι άρχισαν να χορεύουν , έτσι>>- κι ο γέρο-Αντόνιο σηκώνεται και επιχειρεί ένα βήμα χορού που συνίσταται στο να ισορροπείς πρώτα στο ένα πόδι και ύστερα στο άλλο. Συνέχεια

Στρατής Τσίρκας «Τα κάλαντα»

 

ταμπουρλοΤο μεγάλο το ζήτημα, καταλαβαίνεις, ήταν το ταμπούρλο: Aν είχες ταμπούρλο, η δουλειά ήταν τελειωμένη. Σύντροφο έβρισκες αμέσως και το φανάρι δεν κόστιζε παραπάνω από ένα γρόσι. Eκείνη τη χρονιά ο πατέρας έκανε ένα μεγάλο έξοδο. Tο μεσημέρι της παραμονής της Πρωτοχρονιάς μου έφερε ένα ταμπούρλο! Mικρούτσικο, βέβαια, και τενεκεδένιο. – Έτσι δεν θα το σπάσεις εύκολα, μου είπε.

– Mα εγώ κατάλαβα πως ήταν από οικονομία. Tα πέτσινα ταμπούρλα εκείνα τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο κόστιζαν έναν κόσμο λεφτά.

Πήγα και βρήκα αμέσως το φίλο μου το Mιχάλη. Ήταν το παλικάρι της γειτονιάς κι ο καλύτερος σύντροφος για τα κάλαντα. Συχνά τύχαινε να μας ριχτούν τα αραπάκια στις γειτονιές και να μας σκίσουν το φανάρι ή να σπάσουν το ταμπούρλο. O Mιχάλης ήταν πολύτιμος.

– Tο ταμπούρλο το έχουμε, του φώναξα. Bγαίνουμε απόψε; Συνέχεια

Φτωχοί, όχι Κτήνη

σκιες-Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;

-Ο απαίδευτος νους.

-Ο απαίδευτος νους; Είναι ο πλούσιος; Είναι ο αμόρφωτος; Είναι ο..;

-Είναι ο απαίδευτος νους.

-Τι εννοείς; Τι σημαίνει αυτό;

Ο απαίδευτος νους άγεται και φέρεται. Γίνεται έρμαιο της συγκυρίας. Γίνεται αυτό που συμβαίνει- και τίποτα άλλο. Συνέχεια

Θερμοκρασία Δωματίου: Ρέκβιεμ

οασαΆλλοι θα λένε καλή Παναγιά, άλλοι θα κατεβάζουν Παναγίες, Εκείνη θα κοιμάται, γιατί καλύτερο δεν έχει να κάνει σε μια χώρα που όλοι κοιμούνται , άλλοι με το κομποσκοίνι, άλλοι με το πορτοφόλι, άλλοι με το ξίφος, τη γροθιά και το ρόπαλο, και θα ξυπνήσουν, να παν’ στην παραλία, που δε θες εισιτήριο, που δεν έχει ελεγκτή, που και να τρέξεις δε θα σπάσεις το κεφάλι σου, μόνο ρακέτα, φτώχεια και φιλότιμο, κι αυτό ηλεκτρονικό, μόνο ηλεκτρονικό, η ζωή μας ηλεκτρονική, με λάικ μόνο γαμάμε και δέρνουμε, αγαπάμε, χωρίζουμε και ξενυχτάμε, και ανατρέπουμε, και αντιστρέφουμε ρόλους, κι είμαστε τα θύματα, μόνο τα θύματα, κ θα μας βγάλουν από τις πρίζες τα φέισμπουκ τα τουΐτερ, και θα πεθάνουμε σαν ψάρι έξω απ’το νερό, κι ένα νερό για μένα που θέλω να ζήσω, να ανάψω ένα κερί για το παλικάρι, και να περπατήσω μέχρι να μου τελειώσουν οι μπαταρίες, Συνέχεια

Ιδιωτεύω για να υπάρχω

xamenoi-stin-apatheiaΠροσπαθώ μέρες να βρω κάτι να γράψω, μα δε βρίσκω κάτι αξιόλογο.
Και τελικά αποφάσισα πως αυτό θα είναι το σημερινό μου θέμα:
ότι δεν έχω τίποτα να πω!

Δεν έχω κάποια συναρπαστική ιστορία διακοπών να σας διηγηθώ.
Ούτε μια περιπέτεια του καλοκαιριού.
Ούτε ένα καινούριο τραγούδι που άκουσα και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.
Ούτε ένα μαγευτικό προορισμό να σας τον προτείνω.

Δεν έχω κάποια νέα ιδέα να ρίξω στο τραπέζι.
Ούτε μου ήρθε καμιά φιλοσοφία στο μυαλό για να τη «μετρήσω» μαζί σας.
Ούτε παρατήρησα κάτι αξιόλογο γύρω μου που να αξίζει να σας το κοινοποιήσω. Συνέχεια

Άγιος Υάκινθος , ο κρητικός Άγιος του έρωτα

Μουσική-στίχοι: Α. Ιωαννίδης

Ο Άγιος Υάκινθος ξυπνάει τα μεσημέρια
Παίρνει την Κρήτη στα φτερά, τον έρωτα στα χέρια
Κατηφορίζει το βουνό, το μονοπάτι παίρνει
Κι ο ήλιος μόλις τον κοιτά χαμογελά και γέρνει

Ο Άγιος Υάκινθος ανοίγει παραθύρια
Σμίγει τα στήθια, τα κορμιά, και χτίζει τα γιοφύρια
Ν’ αγαπηθούν οι άνθρωποι, να ομορφύνει ο κόσμος
Ν’ ανθίσει ο βασιλικός, η ρίγανη, κι ο δυόσμος

Ο Άγιος Υάκινθος ξυπνάει στον Ψηλορείτη
Να ‘ρχότανε να πέρναγε κι απ’ το δικό σου σπίτι
Να σου ‘φερνε, να σου ‘λεγε τον άγιο έρωτά του
Να ξύπναγες απ’την αρχή, να ‘ρχόσουνα κοντά του Συνέχεια

Δολοφόνοι Ποιητών και Ηρώων

pier1Κάθε μέρα που περνά σε αυτή την ήττα που ζούμε δεν είναι η ίδια η ήττα που πονά αλλά ότι ξεμακραίνουν όλα. Λες και δεν μπήκαμε εμείς σε καράβι αλλά ό,τι μάς έδενε με αυτό το κομμάτι γης έλυσε τους κάβους και μάς άφησε πίσω. Στην κουπαστή χωρίς να μάς κουνάνε μαντήλι οι Ποιητές και οι Ήρωες μας κοιτάζουν κατάματα με το βλέμμα του προδωμένου που δεν καθρεπτίζει τίποτε άλλο μέσα του παρά μόνο απογοήτευση. Λες και μέσα στους αιώνες πόνταραν σε μας για την Αθανασία τους αλλά αποδειχθήκαμε τα πιο κουτσά άλογα του ιπποδρόμου της Ιστορίας. Κι όμως εμείς στις παρελάσεις καμαρωτά καλπάζαμε στις επετείους μνήμης Ποιητών και Ηρώων!
Μένουμε πίσω με τα πόδια μας τσιμεντωμένα στο λιμάνι ξεγυμνωμένοι πλήρως από τον οπλισμό που μάς έκανε μέχρι πρότινος άτρωτους. Δεν είσαι τίποτε χωρίς την πανοπλία που σου έδωσαν να φοράς όσοι έκαναν την χώρα αυτή στίχους και χρώματα, αίμα και αγώνες. Ένα δίποδο όπως εκατομμύρια άλλα στον πλανήτη είσαι χωρίς την ασπίδα της ταυτότητας σου. Αλλά ας τα πούμε όλα τώρα μιας και τα έχουμε χάσει όλα. Συνέχεια

Χαϊνης Δ. Αποστολάκης: Το κλείσιμο της ΕΡΤ ήταν μια πράξη ασχήμιας

131506-apostolakisdfpdoshdfud1. Για την ΕΡΤ

Κάθε τεχνολογικό επίτευγμα είναι καλό κι ευπρόσδεκτο από την ανθρώπινη κοινότητα. Η χρήση του, όμως, μπορεί να είναι καλή ή κακή, με κριτήριο μόνο την ομορφιά που αντικατοπτρίζεται στη δυναμικά αρμονική συνεξέλιξη των μερών του πλανητικού οικοσυστήματος.

Για παράδειγμα, πριν μερικούς αιώνες, το τηλεσκόπιο εχρησιμοποιείτο από πολλούς στρατούς για να εντοπίζουν αντίπαλα στρατεύματα και να μεγιστοποιείται η ποσότητα εχθρικού αίματος στα πεδία των μαχών. Κάποια στιγμή ο Ηθικός Άνθρωπος -ο άνθρωπος της Ιερής Περιέργειας-, στην προκειμένη περίπτωση ο Galileo Galilei, έστρεψε το τηλεσκόπιο προς τον ουρανό. Οι παρατηρήσεις του καθώς και η αδιάλειπτη αφοσίωση του, εξοβέλισαν μια για πάντα, τη Γη από το κέντρο του πλανητικού συστήματος και ταυτόχρονα τον Ηγεμόνα-Θεό από το κέντρο του κοινωνικού συστήματος.

Το ίδιο ισχύει για κάθε τεχνολογικό επίτευγμα. Η ποιότητα της χρήσης του εξαρτάται από το πνευματικό επίπεδο των χρηστών, από τη συνειδητότητα τους, από το πολισμικό τους επίπεδο, από τη λογικιστική κι ενορατική σύληψη του Όλου (του Περιέχοντος όπως θα ‘λεγε κι ο Ηράκλειτος) και κυρίως από την ποιητική πραγμάτωση του παρόντος που θα καταστεί οραματική αφήγηση της κοινότητας.

Βρισκόμαστε σε μια εποχή ραγδαίων τεχνολογικών αλμάτων χωρίς αντίστοιχη πνευματική ανέλιξη σε πλανητικό επίπεδο. Συνέχεια

Η πατρίδα του Πάσχα

ψαροχαρακο2Στο τελευταίο ζουρ-φιξ πριν απ’ την πασχαλινή ανάπαυλα, ανακοινώναμε μέσες-άκρες πού θα αναστήσουμε. Ανακοινώναμε πατρίδες κατά το πλείστον, όχι προορισμούς. Μακεδονία, Ιόνιο, Αιγαίο, Πελοπόννησος, Ρούμελη, χωριά, νησιά, πολίχνες. Μερικοί είχαν μεγάλα σπίτια κι είχαν εκεί ήδη χωρέσει φίλοι· άλλοι θα περνούσαν ανυπερθέτως την Κυριακή τ’ απόγευμα για κρασί, ή τη Δευτέρα για κοινή εκδρομή. Προσκλήσεις αμοιβαίες, χαλαρά ραντεβού και συναγωνισμοί, σε ποιον τόπο μεθάει περισσότερο η άνοιξη· για μια στιγμή, νιώσαμε τη ζωή να μας παίρνει απ’ το χέρι και να μας τραβάει ανακουφιστικά από τις μέριμνες και τις σκοτεινές προβλέψεις.

Το Πάσχα μάς σπρώχνει τον ένα προς τον άλλο. Ανταλλάσσοντας πατρίδες και πασχαλινούς προορισμούς, μοιραζόμαστε την εμπειρία κοινού ή παρόμοιου βίου, κοινού ή παρόμοιου βιωματικού υποστρώματος, κληρονομιάς, πολιτισμού, και όλα μαζί συμμεριζόμενα βοηθούν να βαστάξουμε τα βάρη, δικά μας και άλλων. Ωστε το βάρος ν’ αλαφρώσει, και η ζωή να μην είναι βράχος. Ο Σέργιος μου θύμισε την παύλεια ρήση: «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» (Προς Γαλάτες 6). Ταίριαζε. Συνέχεια

Η Μάνα του Χριστού

xristospanagia_200645963

Η Μάνα του Χριστού (Κωστής Βάρναλης)

Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι,ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνεικαι μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει.

Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,
των αλλώνε τα μίση καιρό τήνε θρέφαν,
κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα,
να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα! Συνέχεια