Η Παραμονή της Αγάπης

DSCF372631 Δεκεμβρίου 2012. Σύνταγμα ώρα 15:00.

Ο «χρόνος» είν’ ο τρόπος του καιρού να φτιάχνει το Εδώ απ’ το Αλλού.(Ευγένιος Αρανίτσης:εισαγωγικό σχόλιο στο βιβλίο του «ΙΨ Ο ΤΥΠΟΓΡΑΦΟΣ»). Τούτο το λέω γιατί η Αγάπη είθισται να εορτάζεται το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα. Όμως κάποιες φορές ο χρόνος παγώνει μες στην γραμμικότητά του κι εκεί μπορείς να βρεις ανθρώπους που το γιορτάζουν καθημερινά. Γιατί η λέξη Αγάπη κλείνει μέσα της την Αλληλεγγύη και κοινωνική ευαισθησία. Έτσι λοιπόν βρέθηκαν στο Σύνταγμα πολλοί άνθρωποι ύστερα από το κάλεσμα διάφορων κοινωνικών ομάδων όπως λαϊκές συνελεύσεις, ομάδα κουκλοθέατρου, οι Djembelocos και πολλοί άλλοι που άθελά μου, μου διαφεύγουν τα ονόματα. Τελευταίον κράτησα τον Κώστα, παντού παρών, με την ομάδα της κοινωνική κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος». Συνέχεια

Advertisements

Αν δε σε βρουν χαράματα – Αργυρώ Καπαρού

Από το ραφτάκι μια Καλημέρα σ’ όλο το ραφείο…και στη Μαρία Π. με σεβασμό κι αγάπη…Την αγάπη που’ χε ο Λέων Νικολάγεβιτς Μίσκιν για τον κόσμο (Ο Ηλίθιος- Φιόντορ Ντοστογιέφσκι), γι’ αυτήν την αγάπη μιλάω. Συνέχεια

Μιχάλης Κατσαρός: Αντισταθείτε

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός.
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί – εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. Συνέχεια

«περιμένοντας τους βαρβάρους»

Τω καιρώ εκείνο (2009-2012) η Ελλάς βίωνε τον εξευτελισμό της.

Ακρίδες πολύχρωμες και βάρβαρες πανταχόθεν εισέβαλαν

εις τον τόπο της και εις τα σύνορα της και κατέτρωγαν την πανίδα της , την χλωρίδα της , το μέσα και τα απ’ όξω της.

Ω μοίρα κακή !!!

Σε ραστώνη τους Έλληνες βρίσκει ακρίδα και απ’ την κόμη αρχίζει το ΑΚΡΙΔΟΚΟΥΡΕΜΑ …

Και εις τα μόρια φτάνει. Εις τα άκρα !!

Ωχ ! Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί …

Ω Δία … η σούφρα μας !! Συνέχεια

κι όσο για μένα…

…θα’ μαι ένα διαφορετικό ραφτάκι.Θα ράβω και θα ξηλώνω κι όπως το μικρό ραφτάκι στο «Το μόνον της ζωής του ταξίδιον» (Γεωργίου Βιζυηνού) που παράλληλα ονειρεύονταν και τη βασιλοπούλα. <<Ότε μ’ εστρατολόγουν διά το έντιμον των ραπτών επάγγελμα, ουδεμία υπόσχεσίς των ενεποίησεν επί της παιδικής μου φαντασίας τόσον γοητευτικήν εντύπωσιν όσον η διαβεβαίωσις ότι εν Κωνσταντινουπόλει έμελλον να ράπτω τα φορέματα της θυγατρός του βασιλέως…>>(απόσπασμα) θα ονειρεύομαι το μέγιστο πιστεύοντας στο ελάχιστο, στην πίστη της παρέας που μπορεί με τα ελάχιστα να πετύχει τα μέγιστα. Και θα μείνω ραφτάκι, δηλαδή μαθητής όπως λέει και το τραγούδι του Νίκου Καλογερόπουλου:

Εγώ δηλώνω μαθητής

ετουτουνού του κόσμου,

κι εσύ αν είσαι δάσκαλος

να καταλάβω δως μου…