Η ιστορία του θορύβου και της σιωπής

 

οι αλλες ιστοριες<<Υπήρχε ένας καιρός τους καιρούς όπου ο καιρός δεν μετριόταν. Εκείνο τον καιρό , οι πιο μεγάλοι θεοί , αυτοί που γέννησαν τον κόσμο , περπατούσαν όπως περπατάνε πάντα οι πρώτοι θεοί , δηλαδή χορεύοντας. Εκείνο τον καιρό , θόρυβος πολύς υπήρχε , απ’ όλες τις μεριές ακούγονταν φωνές και ουρλιαχτά. Πολύς ο θόρυβος και τίποτα δεν ακουγόταν. Κι είναι που ο θόρυβος αυτός που υπήρχε δεν ήταν για να ακούσεις κάτι , παρά για να μην ακούς τίποτα. Πίστεψαν στην αρχή οι πρώτοι θεοί ότι ο θόρυβος ήταν μουσική και χορός και γρήγορα πήραν το ταίρι τους κι άρχισαν να χορεύουν , έτσι>>- κι ο γέρο-Αντόνιο σηκώνεται και επιχειρεί ένα βήμα χορού που συνίσταται στο να ισορροπείς πρώτα στο ένα πόδι και ύστερα στο άλλο. Συνέχεια

Η κόρη του ήλιου

ilios2

Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό,
μια όμορφη κυρά, από τόπο μακρινό.
Είχε μαλλιά παράξενα, δεμένα αγριεμένα,
σαν της αράχνης τον ιστό, δεμένα τυλιγμένα.
Με χείλη κατακόκκινα σαν κερασιού το χρώμα,
όπως το αίμα, που πέφτει απαλά, στο χώμα.
Μάγουλα ροζ , ροζ τριανταφυλλένια,
και μάτια καταπράσινα, μικρά και ρουμπινένια.
Το σώμα ήτανε λεπτό, και μικροκαμωμένο,
μα ήταν λευκό, σα ζάχαρη, ζαχαροζυμωμένο.
Φορούσε ένα φόρεμα, λευκό μακρύ κεντημένο,
τη μέρα έλαμπε στο φως, λευκό και δαντελένιο…
Παπούτσια δεν εφόραγε, γυμνά είχε τα πόδια,
στο μονοπάτι της, θαρρώ, θα είχε πολλά ρόδια… Συνέχεια