Η ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ*(Βέδα)**

Στον Κωσταντίνο, κατά κόσμον Άλλο Άνθρωπο

koinoniki-kouzinaΌχι βέβαια, η πείνα δεν είναι το μόνο μαρτύριο που
οι θεοί έχουν θεσπίσει: κι αν ακόμη είσαι χορτάτος
και πάλι όλοι οι θάνατοι επέρχονται.
Και ο πλούτος εκείνου που δίνει δεν μικραίνει
Και ο φιλάργυρος δεν βρίσκει κανένα να τον λυπηθεί Συνέχεια

Advertisements

Η απομόνωση*

του Φιόντορ Ντοστογιέφκη   Dostoevsky

  DSCF3609…Για να ξαναχτιστεί ο κόσμος πάνω σε νέες βάσεις πρέπει μονάχοι τους οι άνθρωποι να πάρουν έναν αλλιώτικο δρόμο. Προτού να γίνεις πραγματικός αδερ­φός για όλους τους άλλους, δε θα φτιαχτεί καμιά αδελφοσύνη. Ποτέ και με καμιά επιστήμη, με κανένα συμφέρον δε θα καταφέρουν οι άνθρωποι να μοιράσουν την ιδιοκτησία και τα δικαιώματα τους, έ­τσι που να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι. Ο καθένας θα νομίζει πως έχει λίγα και θα διαμαρτύρεται, θα φθονεί και θα εξολοθρεύει ο ένας τον άλλον. Ρωτάτε πότε θα πραγματοποιηθεί. Θα γίνει, μα πρέπει πρώτα να τελειώσει η περίοδος της ανθρώπινης απομόνωσης.

—  Για ποια απομόνωση μιλάτε; τον ρωτάω εγώ. Συνέχεια

Η Παραμονή της Αγάπης

DSCF372631 Δεκεμβρίου 2012. Σύνταγμα ώρα 15:00.

Ο «χρόνος» είν’ ο τρόπος του καιρού να φτιάχνει το Εδώ απ’ το Αλλού.(Ευγένιος Αρανίτσης:εισαγωγικό σχόλιο στο βιβλίο του «ΙΨ Ο ΤΥΠΟΓΡΑΦΟΣ»). Τούτο το λέω γιατί η Αγάπη είθισται να εορτάζεται το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα. Όμως κάποιες φορές ο χρόνος παγώνει μες στην γραμμικότητά του κι εκεί μπορείς να βρεις ανθρώπους που το γιορτάζουν καθημερινά. Γιατί η λέξη Αγάπη κλείνει μέσα της την Αλληλεγγύη και κοινωνική ευαισθησία. Έτσι λοιπόν βρέθηκαν στο Σύνταγμα πολλοί άνθρωποι ύστερα από το κάλεσμα διάφορων κοινωνικών ομάδων όπως λαϊκές συνελεύσεις, ομάδα κουκλοθέατρου, οι Djembelocos και πολλοί άλλοι που άθελά μου, μου διαφεύγουν τα ονόματα. Τελευταίον κράτησα τον Κώστα, παντού παρών, με την ομάδα της κοινωνική κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος». Συνέχεια

2013: Το Πνεύμα των ευχών…

athens 2

Είναι ίσως παράδοξο, μπαίνοντας σε ένα επόμενο έτος οι ευχές να ακούγονται τόσο τυπικές, αίολες κι αμήχανες. Τυπικές γιατί κανείς δεν τις πιστεύει. Αίολες γιατί είναι όλοι τόσο προσγειωμένοι στην πραγματικότητα που τους περιμένει. Αμήχανες όπως ο ημιτελής εορταστικός φωτισμός των δρόμων που αντανακλά τη μελαγχολία της πρωτεύουσας στα πρόσωπα των ανθρώπων και τα σωματίδια που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα. Αλλά ακόμηκι αν δεν πιστεύουμε στις ευχές που δίνουμε και μας δίνουν. Ακόμη κι αν δεν έχουμε αυταπάτες για τις νέες δυσκολίες που έρχονται. Ακόμη κι αν η απαισιοδοξία μας βασίζεται στο γεγονός ότι η βία που μας ασκείται και η συρρίκνωση που μας επιβάλλεται υπερβαίνει τις δυνάμεις μας να αντισταθούμε. Ακόμα κι έτσι έχει μεγάλη σημασία να πιστέψουμε σε αυτό το παραμύθι των φετινών ευχών… Συνέχεια

Οι λέξεις και τα Χριστούγεννα!

Xριστός«Εν αρχή ην ο Λόγος», έτσι ξεκινάει το κατά Ιωάννην ευαγγέλιο. Οι λέξεις λοιπόν είναι τα θεμέλια, και η γραφή ο διάκοσμος του σπιτιού μας! Όμως, τι μπορείς να πεις, αφού έχουν όλα ασφαλώς λεχθεί; Συνέχεια

Ο ΞΕΝΟΣ

Με το γαιδουρι στο ΠηλιοΜια μέρα ήρθε ένας ξένος στο χωριό. Στάθηκε στην πλατεία και ξετύλιξε ένα πανώ. Έγραφε «Κοινωνική Κουζίνα – Ο Άλλος Άνθρωπος». Έστρωσε ένα τσουκάλι στη φωτιά κι έπιασε να μαγειρεύει.

-Τι είναι τούτο πάλι; Ποιός είναι αυτός; Συνέχεια

Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις απουσία.

DSC00098Αναστατώθηκε όλο το χωριό. Το καφενείο βούιζε απ’ το πρωί σαν μελίσσι. Η κάπνα απ’ τα τσιγάρα ανακατωμένη μ’ αυτήν της σόμπας έβγαινε απ’ την μισάνοιχτη πόρτα.

-Μα πως έγινε αυτό το πράγμα;

-Τι έγινε μπάρμπα Ντίνο;

-Κάποιος έκλεψε το Βρέφος απ’ την φάτνη, κάτω στην πλατεία. Φάτνη χωρίς βρέφος δηλαδή Πάσχα χωρίς Ανάσταση γίνεται, δεν γίνεται. Απ’ την άλλη όμως τι να το κάνουνε; Συνέχεια

Ένας «άλλος άνθρωπος…»

DSC00103Από κεί που έρχομαι τα λογια λίγα, τα έργα πολλά. Τι μπορώ να γράψω για τον Κώστα, τον Κώστα της «Κοινωνικής Κουζίνας»; Μια μπαλάντα μονάχα να του αφιερώσω σ’ αυτόν και σ’ όλους βοηθάνε και θήτευσαν στην μεγάλη του Κώστα Σχολή που αισίως κλείνει 1 χρόνο ζωής:

DSC00108Η μπαλάντα του Κωσταντίνου

Ο Κώστας είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Κι ας λέει πως είναι «άλλος»

Έχει διαμάντια στην ψυχή

Είναι πολύ μεγάλος. Συνέχεια

Τα πέντε βήματα της ζωής

timthumb.php

Πέντε βήματα από το σπίτι μου. Όχι περισσότερα.

Εκεί βρίσκεται το ισόγειο της πολυκατοικίας. Εκεί μαζεύονται νωρίς το πρωί και φεύγουν αφού βραδιάσει. Όλες πρέπει να έχουν περάσει τα εξήντα. Ίσως κάποιες να είναι και πιο νέες. Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, αρκετές είναι και νεότερες. Δεν ξέρω, πάντοτε δυσκολεύομαι με τις ηλικίες.
Θα μπορούσα εύκολα να φανταστώ την μικροαστική ζωή τους. Σίγουρα θα βλέπουν τούρκικα σήριαλ ή κακές μεταγλωττίσεις σε βραζιλιάνικες σαπουνόπερες. Θα μπορούσα να κάνω πολλά αστεία στο twitter για το πόσο μου θυμίζουν κάποια θεία μου. Όλες οι θείες αυτού του κόσμου είναι ίδιες, είναι εκείνες που στο γιορτινό τραπέζι θα πουν «Εσείς οι νέοι καθίστε όλοι μαζί» (κατά βάθος αρχίζει να μου λείπει ακόμα κι αυτό, γιατί κανείς πια δε μου ζητά να κάτσω στο δίπλα τραπέζι, με τους νέους). Είναι οι θείες που μοιάζουν να φορούν όλες τα ίδια ρούχα, είναι πρόσωπα που θα ξεχάσεις το επόμενο δευτερόλεπτο. Είναι οι θείες, που τα υπερμεγέθη εσώρουχά τους κρέμονται από την απέναντι ταράτσα, και θα γίνουν μια ακόμα εύθυμη ιστορία μπροστά σε φίλους που θα ‘χουν πιεί μια μπύρα παραπάνω.

Πέντε βήματα από το σπίτι μου. Όχι περισσότερα. Συνέχεια

Η Αγάπη πέντε γράμματα…

Αν δε σε βρουν χαράματα

Πως θες ν’ ακούς τ’ αηδόνια

Η αγάπη πέντε γράμματα

Μα τα διαβάζεις χρόνια.

(Λίνα Νικολακοπούλου)

 

Και το όνομα αυτής: Αγάπη – Αικατερίνη! Σήμερα το πρωί είχαμε ένα  ραντεβού στην εκκλησία Προφήτου Δανιήλ του Μεταξουργείου. Αλλά ήταν ένα διαφορετικό ραντεβού από τα συνηθισμένα. Είμαστε καλεσμένοι σε μια βάπτιση κάπως διαφορετική. Ήταν μια βάπτιση αλληλεγγύης, μια συλλογική κίνηση αγάπης. Συνέχεια