Ένας σύγχρονος καπετάνιος.

DSCF5953Ένας άνθρωπος ανεβαίνει σιγά-σιγά τον ανήφορο των λέξεων. Απ’ τα δέντρα κρέμονται κλουβιά. Εκεί κρύβονται οι έννοιες.
Βγάζει το τουφέκι του. Οι σφαίρες από γρανίτη. Τα κλουβιά μοιάζουν χρυσά. Λέω μοιάζουν γιατί μόνο αυτός ξέρει ότι δεν είναι. Χτυπάει ακριβώς στην καρδιά. Στην πόρτα της νεοτερικότητας. Ξαφνικά το κλουβί εξαϋλώνεται κι η έννοια πετά πασίχαρη προς τον ουρανό. Ελεύθερη πια από δόγματα και προκαταλήψεις. Είναι χρόνια τώρα που αλλοιώθηκε το νόημά της. Φυλακίστηκε σ’ ένα επίχρυσο κλουβί, μάλλον όχι επίχρυσο αλλά ένα κλουβί που τα κάγκελά του είναι από ομίχλη. Ο γρανίτης διαπερνάει την ομίχλη και προσκαλεί τον άνεμο. Κι αυτός διαλύει την ομίχλη, αλλά η έννοια παραμένει αλώβητη.
Την παίρνει στα χέρια του. Την χαϊδεύει. Συνέχεια

Γιώργος Κοντογιώργης, Η «ιμιοποίηση» της Ελλάδας έχει ήδη συντελεσθεί. Οι εσωτερικοί δυνάστες αποκομμένοι από την συλλογικότητα, βυθίζουν και τον βυθό της χώρας για να την κρατούν σε ομηρία και να την νέμονται. Συνέντευξη στα Επίκαιρα (220/1.1.2014)

 κοντογιωργης(1) Έχετε κατ’ επανάληψη υποστηρίξει ότι το σημερινό σύστημα στην Ελλάδα δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικό ούτε δημοκρατικό… Ισχύει ειδικά στην Ελλάδα ή υπάρχει γενικότερη κρίση του δυτικού κοινοβουλευτισμού με τις οποίες «αποχρώσεις» του στις διάφορες χώρες;
Γενικά στον κόσμο όλο, στην εποχή μας, δεν υπάρχει ούτε η δημοκρατία ούτε η αντιπροσώπευση. Όχι επειδή ο κοινοβουλευτισμός διέρχεται κρίση, αλλά διότι ως εκ της φύσεώς του δεν εγγράφεται στην αντιπροσώπευση ή στη δημοκρατία. Η δημοκρατία αποσυνδέει την πολιτεία από το κράτος και την αποδίδει στην ολότητά της στην πολιτικά συντεταγμένη κοινωνία. Η αντιπροσώπευση τέμνει την πολιτεία ανάμεσα στον εντολέα -την κοινωνία- και στον εντολοδόχο (την εξουσία). Αντιπροσώπευση και δημοκρατία είναι ούτως ή άλλως δύο διαφορετικά και ασύμβατα μεταξύ τους πολιτικά συστήματα. Το σημερινό πολιτικό σύστημα ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι, για τον απλό λόγο ότι το ενσαρκώνει εξ ολοκλήρου το κράτος. Εξού και μιλάμε για πολιτική κυριαρχία του κράτους. Η πολιτική εξουσία είναι και εντολέας και εντολοδόχος. Ο πολίτης, η κοινωνία στο σύνολό της, είναι ιδιώτης. Η ψήφος του πολίτη νομιμοποιεί δίκην διαιτητή τον φορέα της εξουσίας, δεν έχει όμως εντολιακό/αντιπροσωπευτικό περιεχόμενο. Για να γίνει το πολίτευμα αντιπροσωπευτικό πρέπει η κοινωνία να συγκροτηθεί σε θεσμό της πολιτείας, να γίνει δήμος ώστε να αποκτήσει βούληση και να αναλάβει τις αρμοδιότητες του εντολέα. Για να γίνει δημοκρατικό πρέπει η κοινωνία/δήμος να αναλάβει το σύνολο της πολιτικής αρμοδιότητας, να ασκεί τις αρμοδιότητες του κυβερνήτη και του νομοθέτη που σήμερα ασκεί το κράτος.  Η ηθελημένη εκχώρηση της πολιτείας στο κράτος συνεισφέρει στη νομιμοποίησή του,  η πολιτεία όμως αλλάζει άρδην. Εάν προσεγγίσουμε το ζήτημα από την πλευρά του διακυβεύματος της δημοκρατικής πολιτείας γίνεται σαφέστερο: Η δημοκρατία έρχεται να εμπραγματώσει την καθολική ελευθερία, ήτοι σωρευτικά στο ατομικό, κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό πεδίο. Σήμερα βιώνουμε μόνο την ατομική ελευθερία και ορισμένα κοινωνικο-πολιτικά δικαιώματα. Δεν είμαστε λ.χ. πολιτικά ελεύθεροι. Το γεγονός ότι αυτό δεν μας ενοχλεί διότι η πολιτική ελευθερία δεν αποτελεί μέρος του αξιακού μας συστήματος. Η ατομική ελευθερία μπορεί να εξοικονομηθεί μέσα στο παρόν μετα-φεουδαλικό σύστημα της ολιγαρχικής πολιτείας, έστω και αν το πρόσημό της προσιδιάζει στην εκλόγιμη μοναρχία. Συνέχεια