Γ. Κοντογιώργης, Το έθνος του κράτους και το έθνος της κοινωνίας. Το έθνος, ο εθνικισμός και η ολιγαρχική νεοτερικότητα

Από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 10 Αυγούστου 2014

ΑΡΘΡΟ Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗ καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

George_Contogeorgis_x512-1[5]

Το έθνος του κράτους και το έθνος της κοινωνίας

Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι το έθνος είναι επινόηση του κράτους κάνουν ιδεολογία, επιχειρούν να το οικειοποιηθούν, αποσπώντας το από τον φυσικό του φορέα, την κοινωνία, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τη μονοσήμαντη νομή τους επί του κράτους

Οι χρήσεις της έννοιας έθνος, αλλά και συναφών πολιτικών εννοιών, από τη νεοτερικότητα, έχει αποκτήσει στις ημέρες μας μια βαθιά ιδεολογική χροιά με άκρως συντηρητική προσημείωση που διέρχεται το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων. Στο πλαίσιο αυτό, το ενδιαφέρον για τη γνωσιολογία των εννοιών βαίνει μειούμενο, με αποτέλεσμα ειδικοί και ίσως έγκυροι επί ενός γνωστικού αντικειμένου να εκτίθενται, πολυπραγμοσύνης ένεκεν, ως «ξερόλες». Συνέχεια

Advertisements

Το φάντασμα των εκλογών*

του Ευγένιου ΑρανίτσηΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

choiceΕίναι φανερό: όσο πιο ασφυκτικά περιορίζονται οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες, να κληθεί να επιλέξει κανείς μεταξύ σωστού και  λάθους, τόσο πιο περήφανος αισθάνεται για την υποτιθέμενη ελευθερία στο να διαλέγει ανάμεσα σε συναφείς παραλλαγές του ίδιου πράγματι εξ ολοκλήρου ανούσιες. Πρόκειται για τις περίφημες «επιλογές»  που εισέβαλε στην ελληνική γλώσσα περί τα μεσάτης δεκαετίας του ’80 και που, μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να σπάει όλα τα ρεκόρ ακροαματικότητας. Συνέχεια

«Η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας!»*

απόσπασμα από συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη, 15 Ιουνίου 1982.

elitis 02
Στην πρώτη σειρά από τις τρεις ενότητες που αποτελούν τα Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας, διαβάζουμε τους στίχους:

«Τι θα γίνει λοιπόν όταν

κάποτε λήξουν οι κοινωνικοί αγώνες όταν οι εφευρέσεις

αυτοαχρηστευθούν τα αιτήματα όλα ικανοποιηθούν»,

και λίγο πιο κάτω:

«Α μονάχα να’ ξερα

μιαν ελευθερία πραγματική

που να μπορώ να την υμνώ χωρίς

να φαίνομαι αφελής ή φαρισαίος».

Επίσης, στη δεύτερη ενότητα στο «Αμύγδαλο του κόσμου», διαβάζουμε τους στίχους:

«[…] το παν είναι η ρότα σου

κόντρα στην κοινωνία τούτη […]».

Όπως και στην τρίτη ενότητα,  το «AdLibitum», κάπου διαβάζουμε τους στίχους:

«[…] ως πότε

φίλοι

θα σηκώνουμε το αφορεσμένο παρελθόν

γιομάτο βασιλιάδες και υπηκόους […]». Συνέχεια

Αρνητές και ελευθερία

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

holocaust_98384a_3548568Με την αφορμή της συμπλήρωσης 70 χρόνων απ’ τη μεταφορά των Εβραίων της Ρώμης στο Αουσβιτς, η ιταλική Γερουσία ενέκρινε ψήφισμα σύμφωνα με το οποίο επιφυλάσσεται πλέον ποινική μεταχείριση στους αρνητές του Ολοκαυτώματος. Συνέχεια

4/12/12 … ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ! ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ !

Γραμμα ΧριστουλαΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥΛΑΣ ΝΕΚΡΟΣ ! ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ !

Μια πράξη απελπισίας ή μια ύστατη μεγαλειώδης πολιτική κίνηση ?Ο Δ. Χριστούλας διάλεξε το θάνατο όχι σαν ένα αδύναμο αναξιοπαθών θύμα μιας άνωθεν επιβαλλόμενης κακής οικονομικής συγκυρίας , όπως θέλουν να το παρουσιάσουν τα ΜΜΕ και να το θάψουν .

» Βαλθήκατε να με θάψετε … αλλά ξεχάσατε πως είμαι σπόρος .» λέει ο ποιητής . Συνέχεια

Η μεταμορφωτική δύναμη της υπομονής

υπομονη
Υπομονή. Ακούγεται συνήθως ως ενός άλλου είδους ηρεμιστικό. Ως υποχρεωτική αποδοχή μιας κατάστασης που δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Ως έκφραση που αντιστοιχεί να λέγεται σε καταστάσεις αποτυχίας, έντασης, πένθους.
Η υπομονή γίνεται τότε παθητική, απωθητική στάση παραίτησης, που αντιστοιχεί σε αδύναμους, ανήμπορους και ηττοπαθείς. Αντιπροσωπεύει μια γεροντική στάση απόσυρσης σε περίοδο προχωρημένης ανημπόριας. Στην καλύτερη περίπτωση, αντιστοιχεί σε μια αίθουσα αναμονής που ο χρόνος γίνεται βασανιστικός. […]

Η διαστρέβλωση της υπομονής σε ανοχή, σε παθητικότητα, σε απουσία δράσης, σε παράδοση στο μοιραίο, αφαιρεί τη δύναμή της και την καθιστά μια σχηματική νεκρή έκφραση κάποιου που δεν αντέχει να ακούει δυσάρεστα γεγονότα. Συνέχεια

Μιχάλης Κατσαρός: Αντισταθείτε

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός.
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί – εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ. Συνέχεια