28η Οκτωβρίου*

Του Γιώργου Σεφέρη

seferis%20new_fmtΛίγες μέρες ύστερα από την 28η Οκτωβρίου, όταν δεν είχε ακόμη τελειώσει η επιστράτευση, ένας φίλος από τη Μακεδονία μου διηγήθηκε το ακόλουθο επεισόδιο:
Σ’ ένα χωριό κοντά στη Φλώρινα, ένας οικογενειάρχης, που δεν είχε στρατιωτική υποχρέωση, πήγε και ντύθηκε εθελοντής. Κι όταν τον ρώτησαν γιατί πήρε μια τέτοια απόφαση, αποκρίθηκε: «Αφήνω γυναίκα και πέντε παιδιά απροστάτευτα, είναι μεγάλο κρίμα, αλλά το κρίμα θα’ πεφτε πάνω μου αν τύχαινε και σκλάβωναν οι Ιταλοί το χωριό μου, θα’ ταν ακόμη μεγαλύτερο». Πολιτική ωριμότητα ενός απλού χωριάτη, αίσθημα αλληλεγγύης, βαθιά ριζωμένη συνείδηση λευτεριάς. Και το σπουδαιότερο απ’ όλα, η ώριμη γνώση πως για να σώσουμε αυτή τη λευτεριά μας, είμαστε όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά, υπεύθυνοι. Συνέχεια

Advertisements

28η Οκτωβρίου*

επέτειος του οχιΕνώ το δραματικό 1941 έβαινε προς το τέρμα του, έμπαιναν οι βάσεις της οργανωμένης αντίστασης. Ταυτόχρονα, πλήθαιναν οι μαζικές πατριωτικές εκδηλώσεις.  Και η πρώτη επέτειος της έναρξης του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, η 28η Οκτωβρίου 1941, έδωσε την ευκαιρία για ένα σημαντικό παλλαϊκό ξέσπασμα στην Αθήνα. Συνέχεια

Το θέατρο στην Κατοχή*

το θέατρο στην κατοχήΗ μαζική εθνική έξαρση είχε την αντανάκλασή της στην πνευματική και καλλιτεχνική ζωή. Ο απελευθερωτικός  οργασμός, που μεταβαλλόταν σε υλική δύναμη στα πεζοδρόμια των πόλεων και στα βουνά, μεταπλαθόταν και σε πάθος αγωνιστικής εκδήλωσης δια μέσου του βιβλίου και του θεάτρου. Μέσα στην πεινασμένη, εξαθλιωμένη Ελλάδα της Κατοχής, παρατηρούνταν μια πρωτοφανής εκδοτική άνθηση, ενώ η θεατρική κίνηση ανερχόταν σε  άγνωστα έως τότε επίπεδα. Συνέχεια

Βιογραφικό σημείωμα σε πρώτο πρόσωπο

 

Xatzidakis_Manos

Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ’ όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ’ την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ’ την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι’ αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Συνέχεια

Πλατεία Κλαυθμώνος

της Πέπης Ρηγοπούλου από την «Εφημερίδα των Συντακτών», 21/11/2012

Κλείνω το τηλέφωνο μετά από μία ακόμη είδηση για έναν ακόμη φίλο που λυγίζει από τις συνέπειες της στυγνής κατοχής. Ναι, ξέρω ότι οι Έλληνες είμαστε υπερβολικοί. Γιατί μπορεί αυτό που ζούμε τώρα να γίνει χειρότερο και οι λέξεις να λείπουν για να το ονομάσουν. Έτσι δεν έγινε και με τη λέξη φασισμός; Δεν σ’ έρεσε κάτι, είχες πρόβλημα με τον άλλο, και η πρώτη λέξη που έλεγες ήταν η λέξη φασίστας, φασιστικό, φασισμός. Τώρα που ο ναζισμός είναι ante portas, πως να τον ονομάσεις; Άσε που όταν ονομάζεις συνεχώς τα πράγματα, αυτά διεκδικούν τη θέση τους στην πραγματικότητα. Συνέχεια