Η κοινωνία του ελέγχου και η περιπέτεια

socaityΖούμε στον «κόσμο των  απόψεων» και το χειρότερο είναι πως οι περισσότερες από αυτές  προέρχονται από άτομα που φέρουν την βαθύτατη πίστη πως οι απόψεις τους  είναι αδιαμεσολάβητα γεννήματα της ευφυούς διάνοιας τους!
Αυτό όμως είναι το αστείο μέρος της υπόθεσης.

Δυστυχώς βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία εξουσιαστική ταχυδακτυλουργία και το νέο εξουσιαστικό παράδειγμα.
«Η  βιοεξουσία είναι μια μορφή εξουσίας που ρυθμίζει τον κοινωνικό βίο εκ  των έσω, παρακολουθώντας τον, ερμηνεύοντάς τον, απορροφώντας τον και   αναδιαρθρώνοντας τον. Η εξουσία μπορεί να επιτύχει την  αποτελεσματική διοίκηση ολόκληρου του βίου του πληθυσμού μόνον όταν  καθίσταται μια αναπόσπαστη , ζωτική λειτουργία την οποία κάθε άτομο  ενστερνίζεται και επανενεργοποιεί εκουσίως. «Η ζωή έχει γίνει πλέον  αντικείμενο της εξουσίας» Η υψηλότερη  λειτουργία αυτής της  εξουσίας είναι να επενδύσει την ζωή σε όλες τις εκφάνσεις, και  πρωταρχικό μέλημα έχει να διευθύνει την ζωή. Η βιοεξουσία αναφέρεται   συνεπώς σε μια κατάσταση κατά την οποία το άμεσο ζητούμενο της εξουσίας  είναιη παραγωγή και αναπαραγωγή της ίδιας της ζωής»  (βλ. Αυτοκρατορία, των Hardt+Negri) Συνέχεια

Advertisements

Η σχηματοκρατία ως πρόβλημα*

του Βασίλη Καραποστόληvassiliskarapostolis_thumb

Standardized Test Multiple ChoiceΈνα από τα πιο χτυπητά χαρακτηριστικά πολλών συζητήσεων για την ελληνική κοινωνία είναι ότι θέτουν στο περιθώριο τα πρωτογενή στοιχεία της εμπειρίας. Ό,τι προσφέρεται άμεσα στην παρατήρηση για επεξεργασία και ανασκευή απωθείται· αυτά που συμβαίνουν είναι οφθαλμαπάτες. Για να γίνουν δεκτά ως φαινόμενα, πρέπει πρώτα η θεωρία να απογειωθεί για να συναντήσει τα σχήματά της. Τόσο συστηματικά απομακρύνεται η σκέψη από τα οικεία δεδομένα, που μπαίνει κανείς στον πειρασμό να σκεφτεί μήπως γίνεται για να απαλλαγεί απ’ αυτά, μήπως το συγκεκριμένο παραγράφεται για λόγους αντιπερισπασμού. Συνέχεια

Θρησκει(ζ)οφρένεια

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

 

ribbon1Η προοπτική μιας διεξόδου επιτέλους διαφορετικής απ’ αυτήν που υπόσχεται το πολιτικό κατεστημένο μοιάζει προς το παρόν απίθανη: σε πλήρη εναρμόνιση με το πνεύμα της απλούστευσης που κυβερνάει τα ΜΜΕ, οι κοινοβουλευτικές πρωτοβουλίες καθηλώνουν το ακροατήριό τους στο σημείο όπου, απ’ ό,τι φαίνεται, όλα τα διλήμματα είναι ψευδή.Ετσι, η περίφημη θεραπεία της ηθικής κρίσης που μαστίζει την κοινωνία με την κατάρρευση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς θα παραμένει ανέφικτη εάν δε συμφιλιωθούμε με την ιδέα μιας ΤΡΙΤΗΣ εκδοχής για το εκάστοτε ζήτημα, δηλαδή, κυριολεκτικά, αυτής που τα κέντρα αποσιωπούν. Συνέχεια

Θερμοκρασία Δωματίου: Ρέκβιεμ

οασαΆλλοι θα λένε καλή Παναγιά, άλλοι θα κατεβάζουν Παναγίες, Εκείνη θα κοιμάται, γιατί καλύτερο δεν έχει να κάνει σε μια χώρα που όλοι κοιμούνται , άλλοι με το κομποσκοίνι, άλλοι με το πορτοφόλι, άλλοι με το ξίφος, τη γροθιά και το ρόπαλο, και θα ξυπνήσουν, να παν’ στην παραλία, που δε θες εισιτήριο, που δεν έχει ελεγκτή, που και να τρέξεις δε θα σπάσεις το κεφάλι σου, μόνο ρακέτα, φτώχεια και φιλότιμο, κι αυτό ηλεκτρονικό, μόνο ηλεκτρονικό, η ζωή μας ηλεκτρονική, με λάικ μόνο γαμάμε και δέρνουμε, αγαπάμε, χωρίζουμε και ξενυχτάμε, και ανατρέπουμε, και αντιστρέφουμε ρόλους, κι είμαστε τα θύματα, μόνο τα θύματα, κ θα μας βγάλουν από τις πρίζες τα φέισμπουκ τα τουΐτερ, και θα πεθάνουμε σαν ψάρι έξω απ’το νερό, κι ένα νερό για μένα που θέλω να ζήσω, να ανάψω ένα κερί για το παλικάρι, και να περπατήσω μέχρι να μου τελειώσουν οι μπαταρίες, Συνέχεια

ὀδυσσέας ἐλύτης τά δημόσια και τα ἰδιωτικά (απόσπασμα)*

Eliti07ΤΩΡΑ ΟΙ ΤΡΙΛΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ που ἄκουγα τά ξημερώματα πρέπει να ‘χουν φτάσει μακριά, να τρέχουν μιά δῶ μιά κεῖ και να συρράπτουν τά κομματάκια τῆς πραγματικότητας, τέτοιας πού τήν ἐκαταντήσαμε. Να μποροῦν οἱ θεοί να διαβάσουν τί γίνεται δῶ πέρα. Στα πλαϊνά μου τραπέζια οἱ ντόπιοι, αὐτοί ἔχουνε πέσει μέ τά μοῦτρα στίς ἐφημερίδες πού μόλις ἔφερε τό μεσημεριανό ἀεροπλάνο. Μυστήριοι ἄνθρωποι. Τούς ξέρω χρόνια, τους παρακολουθῶ, τούς μελετῶ σάν νά ‘τανε πειραματόζωα. Στίς κοινωνικές τους σχέσεις, τις οἰκογενειακές ἀλλά καί τίς ἐπαγγελματικές, συμπεριφέρονται με μιάν εὐθύτητα καί μια ψυχική εὐγένεια πού μαρτυροῦν κοιτάσματα χρυσοῦ στό προγονικό τους ὑπέδαφος. Συνέχεια

Το πολιτικό νόημα των εορτών

του Γιώργου Σταματόπουλου από την «Εφημερίδα των Συντακτών«, 24/12/2012

stamatoplsDSCF3680Κατοικούν στα σπλάχνα οι γιορτές, φαί­νεται να ‘ναι όμως προϊόν ομόφωνης απόφασης της κοινότητας να πάψουν οι έρι­δες για λίγο, να ομοθυμήσουμε στην απαραί­τητη σχόλη, να στρέψουμε τα νώτα μας στη βαρύθυμη καθημερινότητα, να ψάξουμε τις πρωταρχές της γιορτής, τη λυτρωτική υπο­δομή τους. Γενναία απόφαση, διακηρύσσουσα το άγνωστον και θηρι­ώδες του πλαγκτού μας, ότι πρέπει, διάβολε, να ομονοήσουμε επιτέλους, να ξεχάσουμε ό,τι μας βα­σανίζει. Αλλά αυτό βολεύ­ει την εξουσία και όχι την κοινωνία, διαιωνίζεται δη­λαδή με χρυσωμένα χάπια η σχέση εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου. Συνέχεια

Χρειαζόμαστε μια νέα Καινή Διαθήκη

Ο Δ. Αποστολάκης, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος-κολεκτίβας από την Κρήτη, μιλάει για την «αυτοοργάνωση του χάους».

Πριν από χρόνια σε μια συνέντευξή του στο «Βήμα» ο Δημήτρης Αποστολάκης είχε χαρακτηρίσει τους Χαΐνηδες «σαν τους μάγους της φυλής: το έργο μας δεν νομίζω ότι διαφέρει από το δικό τους, στοχεύουμε όλοι στη γιατρειά της ψυχής». Είναι αλήθεια ότι η κολεκτίβα από την Κρήτη από το 1991 ως σήμερα δημιουργεί, καταγράφει, αναλύει και εξελίσσει τη μουσική της. Αντάρτες σημαίνει το όνομά τους και είναι αντάρτες με τον τρόπο τους.

«Εμείς δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με την ιδέα της κατήφειας, της ηττοπάθειας, των περικοπών σε ανθρώπους και φιλοδοξίες που κυριαρχεί γύρω μας. Να σκεφθείς ότι εφέτος από οκτώ που ήμασταν φτάσαμε να εμφανιζόμαστε ως και 18 άτομα επί σκηνής σε μια απαιτητική τελετουργική παράσταση. Κόντρα στην ιδέα της συρρίκνωσης και της ευκολίας» λέει ο Δημήτρης Αποστολάκης. Συνέχεια