ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ ΩΡΑΣ

 

Στον Γιώργο (Βράχο) Κοντογιώργη*

arkas22Και τώρα το δελτίο της κακιάς ώρας με τον δημοσιογράφο, δημοσκόπο, δημοκόπο, λογοκλόπο, κολπολόγο και μετεωρολόγο Νεκτάριο Παπαρίων που’ χει και βραβείο Αρίων.
Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας. Την παρελθούσα Κυριακή έλαβον χώρα στη χώρα βουλευτικές εκλογές οπότε κι έλαβον:
• Με ούριο άνεμο απ’ τα’ αριστερά προς το κέντρο κι ακόμα παραπέρα ο Σύριζα κέρδισε τις εκλογές κερδίζοντας το αύριο αφού κάπου χάθηκε στο χθες και με μότο που θύμιζε το μότο γνωστής εταιρίας κινητής τηλεφωνίας : «Έχετε τον Λόγο, έχουμε τις λύσεις» απ’ όπου προκύπτει ότι ο Λόγος είναι το πρόβλημα οπότε και προσέφυγαν στον ευαγγελιστή Ιωάννη όπου μας έγραψε: «Εν αρχή ην ο Λόγος» τουτέστιν είναι πρόβλημα απ’ την πρώτη μέρα της Δημιουργίας οπότε και δεν υπήρχε Σύριζα, τουτέστιν το πρόβλημα είναι του Θεού και όχι των ανθρώπων, τουτέστιν στις χείρες του εναποτίθεται πλέον το σχίσιμο των μνημονίων. Κατόρθωσε να εκλέξει 145 βουλευτές αφού συγκέντρωσε το 35,46% επί των ψηφισάντων. Συνέχεια

Advertisements

Ένας σύγχρονος καπετάνιος.

DSCF5953Ένας άνθρωπος ανεβαίνει σιγά-σιγά τον ανήφορο των λέξεων. Απ’ τα δέντρα κρέμονται κλουβιά. Εκεί κρύβονται οι έννοιες.
Βγάζει το τουφέκι του. Οι σφαίρες από γρανίτη. Τα κλουβιά μοιάζουν χρυσά. Λέω μοιάζουν γιατί μόνο αυτός ξέρει ότι δεν είναι. Χτυπάει ακριβώς στην καρδιά. Στην πόρτα της νεοτερικότητας. Ξαφνικά το κλουβί εξαϋλώνεται κι η έννοια πετά πασίχαρη προς τον ουρανό. Ελεύθερη πια από δόγματα και προκαταλήψεις. Είναι χρόνια τώρα που αλλοιώθηκε το νόημά της. Φυλακίστηκε σ’ ένα επίχρυσο κλουβί, μάλλον όχι επίχρυσο αλλά ένα κλουβί που τα κάγκελά του είναι από ομίχλη. Ο γρανίτης διαπερνάει την ομίχλη και προσκαλεί τον άνεμο. Κι αυτός διαλύει την ομίχλη, αλλά η έννοια παραμένει αλώβητη.
Την παίρνει στα χέρια του. Την χαϊδεύει. Συνέχεια

Γ. Κοντογιώργης, Το έθνος του κράτους και το έθνος της κοινωνίας. Το έθνος, ο εθνικισμός και η ολιγαρχική νεοτερικότητα

Από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 10 Αυγούστου 2014

ΑΡΘΡΟ Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗ καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

George_Contogeorgis_x512-1[5]

Το έθνος του κράτους και το έθνος της κοινωνίας

Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι το έθνος είναι επινόηση του κράτους κάνουν ιδεολογία, επιχειρούν να το οικειοποιηθούν, αποσπώντας το από τον φυσικό του φορέα, την κοινωνία, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τη μονοσήμαντη νομή τους επί του κράτους

Οι χρήσεις της έννοιας έθνος, αλλά και συναφών πολιτικών εννοιών, από τη νεοτερικότητα, έχει αποκτήσει στις ημέρες μας μια βαθιά ιδεολογική χροιά με άκρως συντηρητική προσημείωση που διέρχεται το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων. Στο πλαίσιο αυτό, το ενδιαφέρον για τη γνωσιολογία των εννοιών βαίνει μειούμενο, με αποτέλεσμα ειδικοί και ίσως έγκυροι επί ενός γνωστικού αντικειμένου να εκτίθενται, πολυπραγμοσύνης ένεκεν, ως «ξερόλες». Συνέχεια

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΠΟΔΟΣΗΣ

satirical-illustrations-pawel-kuczynski-2-4Τούτο το ποιηματάκι είναι μια απόπειρα απόδοσης των όσων έχω διαβάσει και ακούσει κατά καιρούς από τον καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου (και όχι μόνο) Κο Γιώργο Κοντογιώργη. Είναι φράσεις βασισμένες στις διαλέξεις, τις παρεμβάσεις του (ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές) και τα έργα του. Τον ευχαριστώ θερμά για όλ’ αυτά που έμαθα από τότε που προσπαθώ να βαδίσω στα χνάρια του και του αφιερώνω από καρδιάς το παρακάτω:
George_Contogeorgis_x512-1[5]ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Επειδή το συνολικό έργο του κι οι αναφορές του Κου Κοντογιώργη είναι ανεξάντλητα τούτο το ποίημα το βαφτίζω απόπειρα, γιατί ενδεχομένως να υπάρχουν και λάθη. Δηλώνω μαθητής του -φοιτητής δεν υπήρξα ποτέ, τεχνικός είμαι –κι αυτό που έχω αφομοιώσει είναι το ελάχιστο από τα βιβλία και τις διαλέξεις του. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα, μα αυτός ο δρόμος , αν και δύσκολος, έχει προοπτική.

Μου μιλάς για επανάσταση
χωρίς να ξέρεις τι θέλω κι εγώ,
βρισκόμαστε σε άλλη διάσταση
προχωράμε δίχως να’ χουμε σκοπό.

Μου περιγράφεις μια παλιά κατάσταση
με καταλήψεις, απεργίες, διαδηλώσεις,
κι εγώ σου λέω πως αν θες ανάταση
κάτσε σκέψου τι γεννά τις αγκυλώσεις. Συνέχεια

Γ. Κοντογιώργης, Οι εκλογείς δεν έδωσαν πολιτική ηγεμονία σε κανένα φορέα της ολιγαρχικής κομματοκρατίας. Ωστόσο το μείγμα της πολιτικής που αποβλέπει στη λεηλασία της κοινωνίας θα συνεχισθεί

Συνέχεια

«Σαν να μην πέρασε μια μέρα». Εν έτει 1992: Μια πρωθύστερη καταγραφή των θεμελίων της σημερινής καταστροφής8*

του Γιώργου Κοντογιώργη

οι ολιγαρχεςΕυθύς αμέσως, με την είσοδο του στην πολιτική σκηνή «…το ΠΑΣΟΚ θα επιδιώξει να καλύψει το έδαφος που προσιδιάζει σε ένα ριζοσπαστικό σοσιαλιστικό πρόταγμα». Αρχικά, θα εξαγγείλει ένα σημαντικό πακέτο κρατικοποιήσεων και «κοινωνικοποιήσεων», μια εξωτερική πολιτική άκαμπτη και συχνά ακραία, συγχρόνως δε την πλήρη διάρρηξη των δεσμών της χώρας με τη «Δύση», το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η πολιτική αυτή τακτική οδηγούσε προφανώς στο άνοιγμα μιας μεγάλης βεντάλιας μεταξύ «Δεξιάς» και «Αριστεράς», που εμφανιζόταν ως προϋπόθεση για μια σταθερή οριοθέτηση του δικού του ζωτικού πολιτικού χώρου. Γι’ αυτό άλλωστε το περιεχόμενο του προτάγματόςτου περιλάμβανε πολυποίκιλες προσδοκίες και απευθυνόταν σε ένα ευρύτατο φάσμα του κοι­νωνικού σώματος: Στο νεφέλωμα των μη προνομιούχων αφε­νός, στις τραυματικές δοκιμασίες του ιστορικού βίου μιας με­γάλης μερίδας της κοινωνίας, από το κέντρο και την άκρα Αριστερά, και στα απωθημένα εθνικά αντανακλαστικά της ελ­ληνικής κοινωνίας, αφετέρου. Συνέχεια

Ο «εκσυγχρονισμός» ως οπισθοδρόμηση*

του Γιώργου Κοντογιώργη

Contogeorgis_University[5]Ένα άλλο ζήτημα, που συνέχεται με την προβληματική της νεοτερικής ιδεολογίας για την πρόοδο και την παράδοση, αφορά στην τελευταία φάση του ελληνικού κοσμοσυστήματος και στη νεοελληνική κοινωνία του κράτους-έθνους. Το δόγμα της νεοτερικότητας εγγράφει την ελληνική αυτή φάση, που συνάδει χρονικά με τη φάση της μετάβασής της από τη δεσποτεία στον αν­θρωποκεντρισμό, στην ανθρωπολογική κατηγορία της παράδοσης. Ως εκ τούτου, θεωρείται ότι τοποθετείται στην περιφέρεια των εξελίξεων στη δυτική Ευρώπη, αφού δεν έλαβε μέρος στα στάδια του «εκσυγχρονισμού» – την Αναγέννηση, το Διαφωτισμό, τη Μεταρρύθμιση- που αποτίναξαν από τη Δύση τη δεσποτική παράδοση και συγκρότησαν στη συνέχεια την ανθρωποκεντρική κοινωνία. Η νεοελληνική κοινωνία -του κράτους- οφείλει, επομένως, να εξευρωπαϊσθεί, διότι ο εξευρωπαϊσμός είναι ισοδύναμος με τον εκσυγχρονισμό και συνακόλουθα, με την πρόοδο. Η θέση αυτή, με την οποία θα συνταχθεί ανεπιφύλακτα η άρχουσα (πνευματική και πολιτική) τάξη του νεοελληνικού κράτους, θα κάμει ώστε η όποια παρέκκλιση από τον ευρωπαϊκό κανόνα να θεωρείται τεκμήριο καθυστέρησης, που όφειλε να αρθεί για να προοδεύσει ο τόπος. Για όλες τις παρεκκλίσεις, που στοιχειοθετούσαν ή στοιχειοθετούν την καθυστέρηση, υπόλογη θα θεωρηθεί η τουρκοκρατία και, οπωσδήποτε, το προγενέστερο Βυζάντιο. Συνέχεια

Γιώργος Κοντογιώργης, Η «ιμιοποίηση» της Ελλάδας έχει ήδη συντελεσθεί. Οι εσωτερικοί δυνάστες αποκομμένοι από την συλλογικότητα, βυθίζουν και τον βυθό της χώρας για να την κρατούν σε ομηρία και να την νέμονται. Συνέντευξη στα Επίκαιρα (220/1.1.2014)

 κοντογιωργης(1) Έχετε κατ’ επανάληψη υποστηρίξει ότι το σημερινό σύστημα στην Ελλάδα δεν είναι ούτε αντιπροσωπευτικό ούτε δημοκρατικό… Ισχύει ειδικά στην Ελλάδα ή υπάρχει γενικότερη κρίση του δυτικού κοινοβουλευτισμού με τις οποίες «αποχρώσεις» του στις διάφορες χώρες;
Γενικά στον κόσμο όλο, στην εποχή μας, δεν υπάρχει ούτε η δημοκρατία ούτε η αντιπροσώπευση. Όχι επειδή ο κοινοβουλευτισμός διέρχεται κρίση, αλλά διότι ως εκ της φύσεώς του δεν εγγράφεται στην αντιπροσώπευση ή στη δημοκρατία. Η δημοκρατία αποσυνδέει την πολιτεία από το κράτος και την αποδίδει στην ολότητά της στην πολιτικά συντεταγμένη κοινωνία. Η αντιπροσώπευση τέμνει την πολιτεία ανάμεσα στον εντολέα -την κοινωνία- και στον εντολοδόχο (την εξουσία). Αντιπροσώπευση και δημοκρατία είναι ούτως ή άλλως δύο διαφορετικά και ασύμβατα μεταξύ τους πολιτικά συστήματα. Το σημερινό πολιτικό σύστημα ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι, για τον απλό λόγο ότι το ενσαρκώνει εξ ολοκλήρου το κράτος. Εξού και μιλάμε για πολιτική κυριαρχία του κράτους. Η πολιτική εξουσία είναι και εντολέας και εντολοδόχος. Ο πολίτης, η κοινωνία στο σύνολό της, είναι ιδιώτης. Η ψήφος του πολίτη νομιμοποιεί δίκην διαιτητή τον φορέα της εξουσίας, δεν έχει όμως εντολιακό/αντιπροσωπευτικό περιεχόμενο. Για να γίνει το πολίτευμα αντιπροσωπευτικό πρέπει η κοινωνία να συγκροτηθεί σε θεσμό της πολιτείας, να γίνει δήμος ώστε να αποκτήσει βούληση και να αναλάβει τις αρμοδιότητες του εντολέα. Για να γίνει δημοκρατικό πρέπει η κοινωνία/δήμος να αναλάβει το σύνολο της πολιτικής αρμοδιότητας, να ασκεί τις αρμοδιότητες του κυβερνήτη και του νομοθέτη που σήμερα ασκεί το κράτος.  Η ηθελημένη εκχώρηση της πολιτείας στο κράτος συνεισφέρει στη νομιμοποίησή του,  η πολιτεία όμως αλλάζει άρδην. Εάν προσεγγίσουμε το ζήτημα από την πλευρά του διακυβεύματος της δημοκρατικής πολιτείας γίνεται σαφέστερο: Η δημοκρατία έρχεται να εμπραγματώσει την καθολική ελευθερία, ήτοι σωρευτικά στο ατομικό, κοινωνικο-οικονομικό και πολιτικό πεδίο. Σήμερα βιώνουμε μόνο την ατομική ελευθερία και ορισμένα κοινωνικο-πολιτικά δικαιώματα. Δεν είμαστε λ.χ. πολιτικά ελεύθεροι. Το γεγονός ότι αυτό δεν μας ενοχλεί διότι η πολιτική ελευθερία δεν αποτελεί μέρος του αξιακού μας συστήματος. Η ατομική ελευθερία μπορεί να εξοικονομηθεί μέσα στο παρόν μετα-φεουδαλικό σύστημα της ολιγαρχικής πολιτείας, έστω και αν το πρόσημό της προσιδιάζει στην εκλόγιμη μοναρχία. Συνέχεια