Περιπέτειες και πάθη της ελληνικής διανόησης

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΗΜΗΡΟΥΛΗΔημηρούλης

I never wonder to see men wicked, but I often wonder to see them not ashamed1

Jonathan Swift

_intellectual_elite_voltair1

Καθώς περνούν τα χρόνια και η μια γενιά διαδέχεται την άλλη, η ελληνική λογοτεχνία και τέχνη έρχονται αντιμέτωπες με τις τύχες του καιρού. Το ίδιο ισχύει για την επιστήμη και τη λογιοσύνη. Αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν και τα ανθρώπινα. Η αλλαγή δεν είναι αναγκαστικά προς το καλύτερο, αλλιώς τα πράγματα θα ήταν απλά, γιατί θα βεβαίωναν την ακάθεκτα προοδευτική πορεία της ανθρώπινης ιστορίας. Τέτοιες θεωρήσεις όμως έχουν αποδειχτεί εδώ και χρόνια ότι είναι περισσότερο ευσεβείς πόθοι, παρά γόνιμες εικασίες. Στις τωρινές περιστάσεις ελπίζει κανείς ότι είναι καιρός, στο κατώφλι του 21ου αιώνα, και υπό τη δαμόκλειο σπάθη μιας συνολικής κρίσης της ελληνικής κοινωνίας, να τεθούν τα ζητήματα του πολιτισμού και της παιδείας, όπως αναδεικνύονται στην άνιση συνύπαρξή τους, ως ένα μείγμα αισθητικής, ιδεολογίας και πολιτικής. Στον πυρήνα αυτού του ζητήματος ελλοχεύει μονίμως το φάσμα της εθνικής ταυτότητας ως σημαίνον ουτοπικό αίτημα. Είναι όμως προφανές ότι, εάν δεν αποδεχτείς αυτό που είσαι, δεν μπορείς να επιδιώξεις εκείνο που θα μπορούσες να ήσουν. Συνέχεια

Advertisements

Κατάθλιψη

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

εθνικη καταθλιψηΕυνόητο είναι ότι τα συνθήματα έχουν ημερομηνία λήξης. Η έκφραση «εθνική κατάθλιψη», που μεταχειρίστηκε κατά κόρον ο αρχηγός της Ν.Δ. προτού γίνει πρωθυπουργός, αποσύρθηκε διακριτικά απ’ το λεξιλόγιο των στελεχών της πλειοψηφούσας παράταξης μόλις η Ελλάδα μπήκε στο χειρουργείο της τρικομματικής λιποαναρρόφησης. Τώρα πια οι γιατροί δεν μιλούν για κατάθλιψη, αλλά μόνον για ελπίδα, θυσίες, αξιοπρέπεια και αξιοπιστία. Συνέχεια

ΠαραΧ.Α.ράκτες της Ιστορίας

του Τάσου Τσακίρογλου από την «Εφημερίδα των Συντακτών», 17-18/11/2012

<<Είδα τον Ντερτιλή να βγάζει το περίστροφό του και να σκοτώνει ένα νεαρό στην οδό Πατησίων.Μετά, σαν να μη συνέβαινε τίποτα, μπήκε στο τζιπ και, χρυπώντας με στην πλάτη, μου είπε:»Με παραδέχεσαι, ρε;Με την μία τον πέτυχα στο κεφάλι»>>. Συνέχεια