Ασλανίδης Ε.Γ. «Η τραγική σκηνή και η ψυχαναλυτική κατάσταση»

012 Διόνυσος - ΦιλόσοφοςΣτρατιώτηςΕκτός από τις μεγάλες ποιητικές και πολιτικές μεταμορφώσεις του, ο αιώνας του τραγικού θεάτρου παρουσίασε και μια , σχετικά άγνωστη και δευτερεύουσα, εικαστική μεταβολή στην όψη του θεού της ιατρικής. Στους προηγούμενους αιώνες τα αγάλματα του Ασκληπιού τον παρουσίαζαν ως έναν γελαστό αμούστακο νέο. Από τον 5ο αιώνα π.χ. ο Ασκληπιός είναι ένας ώριμος γενειοφόρος άνδρας. Η κυριότερη όμως διαφορά στη νέα του όψη ήταν μια μελαγχολική έκφραση που δεν οφειλόταν μόνο στην έγνοιά του για τον ανθρώπινο πόνο. Ο 5ος αιώνας τόνιζε έτσι περισσότερο την έκβαση του μύθου του . Σύμφωνα με το μύθο ο Ασκληπιός είχε φτάσει στο σημείο να ανασταίνει τους νεκρούς (και αυτό , η θεραπευτική του παντοδυναμία, απεικονιζόταν στα παλιότερα αγάλματα). Στον αιώνα όμως της τραγικής προσωπίδας, όταν οι αρχαϊκοί μύθοι επανεξετάζονταν στο νέο φώς του τραγικού λόγου, αναδύεται στα αγάλματα του Ασκληπιού η μελαγχολική έκφραση της έκβασης . Η έκβαση λοιπόν , στο μύθο , περιγράφει ότι ο Πλούτωνας παραπονέθηκε στο Δία γιατί η ανάσταση των νεκρών ερήμωσε τον Άδη. Και τότε, η παντοδυναμική χρήση του θεραπευτικού ( θα έλεγα) ¨θεσμού¨ κεραυνοβολήθηκε . Ο χτυπημένος Ασκληπιός μετατοπίστηκε στον αστερισμό του Οφιούχου. Αλλά η θεραπεία ξανάρχισε στη γή από μιά νέα θεραπευτική στάση : και αυτή ακριβώς υποσημαίνεται με τη μελαγχολική έκφραση των αγαλμάτων του Ασκληπιού, στον αιώνα του τραγικού θεάτρου. Συνέχεια

Advertisements

Μέχρι το τέρμα

man-in-bus_green_01Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι μέσα στους παγετώνες της Εποχής των Αλαζόνων. Στέκονται όλοι σε μια στάση λεωφορείου κι ας γνωρίζουν ότι η γραμμή «Ελπίδα-Όνειρο» έχει καταργηθεί προ πολλού. Έχουν την περίεργη εμμονή να βγαίνουν από το σπίτι τους και να μην κρατούν ποτέ ομπρέλα ακόμα και αν το σύστημα βρέχει τόσο άδικο που σε τρυπάει μέχρι το μεδούλι. Πάντα στην μια τους τσέπη έχουν το εισιτήριο, που χρόνια ένας εισπράκτορας της Εντιμότητας δεν βρέθηκε να τους το ακυρώσει.

Όλοι στην ίδια στάση χωρίς υπόστεγο στέκονται αμίλητοι κοιτώντας τα λεωφορεία άλλων γραμμών να περνούν κάθε λεπτό αιώνες τώρα. Συνέχεια